در ادبیات مدرن رفاه، فقر دیگر صرفاً به معنای کمبود درآمد نیست بلکه به معنای محرومیت از فرصت‌هایی است که به انسان اجازه می‌دهد زندگی ارزشمندی را تجربه کند. در واقع فقر میوه تلخ درختی است که ریشه‌های آن در نابرابری فرصت‌ها و شاخه‌های آن در نبود زیرساخت‌های رفاهی خشکیده است. در این گزارش فقر را نه به عنوان یک پدیده اتفاقی بلکه به عنوان نقطه شکست پروژه عدالت اجتماعی واکاوی می‌کنیم.

طی سال‌های اخیر مسکن از یک کالای مصرفی به یک رقیب برای بقا تبدیل شده و خانوارها با انتخاب بین هزینه برای کالری و هزینه برای سقف بالای سر مواجه شده‌اند. این یعنی حذف آموزش، حذف بهداشت و حذف پروتئین از سفره‌ نسل آینده.

حداقل دستمزد، زمانی می‌تواند نقش واقعی خود را در کاهش فقر و نابرابری ایفا کند که به‌عنوان یک سیاست زنده و پویا طراحی شود؛ سیاستی که به‌طور منظم با تحولات تورمی، هزینه‌های معیشت و شرایط بازار کار به‌روزرسانی شود و بر پایه گفت‌وگوی واقعی میان دولت، کارفرمایان و کارگران شکل بگیرد.