احتمال مرگ زودرس در محروم‌ترین مناطق انگلستان بیش از دو برابر مناطق برخوردار است

بر اساس پژوهش جدید «بنیاد سلامت» بریتانیا، افرادی که در محروم‌ترین مناطق انگلستان زندگی می‌کنند، بیش از دو برابر ساکنان مناطق برخوردار در معرض خطر مرگ زودرس قرار دارند.

محققان با استفاده از داده‌های جمعیتی سرشماری سال ۲۰۲۱، تفاوت نرخ مرگ‌ومیر زودرس را بررسی کردند. در این مطالعه، مرگ زودرس به معنای فوت هر فرد بزرگسال پیش از رسیدن به ۷۵ سالگی تعریف شده است. پژوهشگران همچنین داده‌های مربوط به مرگ‌ومیر از مارس ۲۰۲۱ تا دسامبر ۲۰۲۳ را بررسی کردند.

بر اساس نتایج این تحلیل، خطر مرگ زودرس برای مردان و زنانی که در محروم‌ترین مناطق زندگی می‌کنند، ۲.۳ برابر ساکنان برخوردارترین مناطق است. در مناطق محروم، به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر، ۸۱۵ مورد مرگ زودرس ثبت شده است؛ در حالی که این رقم در مناطق برخوردار به ۳۵۳ مورد می‌رسد.

تفاوت‌ها تنها به محل سکونت محدود نمی‌شود. نرخ مرگ‌ومیر زودرس در میان زنانی که هیچ مدرک تحصیلی ندارند، ۲.۵ برابر زنانی است که مدرک دانشگاهی یا تحصیلات بالاتر دارند. همچنین، نرخ مرگ زودرس در مردانی که مدت طولانی بیکار بوده‌اند یا هرگز شاغل نبوده‌اند، ۳.۵ برابر مردانی است که در مشاغل مدیریتی ارشد، اداری و حرفه‌ای فعالیت می‌کنند.

از نظر منطقه‌ای، این نابرابری‌ها در شمال‌شرق، شمال‌غرب و منطقه یورکشر و هامبر بیشترین میزان را دارد و در لندن کمترین است. برای نمونه، نرخ مرگ زودرس در میان زنانی که هرگز شاغل نبوده‌اند یا مدت طولانی بیکار بوده‌اند، در شمال‌غرب انگلستان به ۷۹۶ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر می‌رسد؛ رقمی که ۷۲ درصد بیشتر از لندن، با ۴۶۲ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر است.

این پژوهش نشانه دیگری از کاهش امید به زندگی سالم به شمار می‌رود. تحلیل پیشین هم نشان داده بود که وضعیت سلامت جمعیت بریتانیا نامطلوب است، رو به وخامت می‌رود و برخلاف کشورهایی مانند ژاپن، نروژ و اسپانیا، از روند بهبود مستمر برخوردار نیست.

«فریا تریسی»، تحلیلگر ارشد داده در بنیاد سلامت، گفت: «این یافته‌ها ابعاد نابرابری‌هایی را آشکار می‌کند که همچنان بر شانس افراد برای داشتن زندگی طولانی و سالم تاثیر می‌گذارند.»

او افزود: «محل زندگی، فرصت‌هایی که در اختیار دارید و شرایطی که در آن متولد می‌شوید، نباید تعیین‌کننده خطر مرگ زودرس شما باشند. برای کاهش نابرابری در مولفه‌های اساسی سلامت، از جمله آموزش، اشتغال و شرایط اقتصادی محلی، به رویکردی هماهنگ در سطح دولت نیاز است.

«رویکرد دولت به واگذاری اختیارات به مناطق مختلف باید شامل حمایت از جوامع محلی برای اجرای اقدامات پیشگیرانه و کاهش نابرابری‌های سلامت باشد. بدون اقدامی مستمر، این نابرابری‌ها همچنان جان انسان‌ها را زودتر از موعد می‌گیرند.»

تفاوت نرخ مرگ زودرس میان گروه‌های قومی

در بررسی تفاوت‌های قومی، مردان سیاه‌پوست کارائیبی بالاترین نرخ مرگ‌ومیر زودرس را در میان مردان داشتند و مردان سفیدپوست بریتانیایی در رتبه بعدی قرار گرفتند. نرخ مرگ زودرس در این دو گروه به‌ترتیب ۵۷۳ و ۵۳۷ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر بود. مردان چینی با ۲۸۴ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر، کمترین میزان این نرخ را داشتند.

در میان زنان هم سفیدپوستان بریتانیایی و سیاه‌پوستان کارائیبی بالاترین نرخ مرگ زودرس را به خود اختصاص دادند؛ به‌ترتیب ۳۷۰ و ۳۶۷ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر. در مقابل، زنان چینی با ۱۸۱ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر، پایین‌ترین نرخ ثبت‌شده را داشتند.

«جَبیر بات»، مدیر اجرایی بنیاد «برابری نژادی»، می‌گوید اگرچه این ارقام در نگاه نخست ممکن است با بسیاری از دانسته‌های ما درباره نژادپرستی و نابرابری‌های سلامت در تعارض به نظر برسند، پایین‌تر بودن نرخ مرگ زودرس در برخی گروه‌های قومی به معنای برخورداری آن‌ها از سلامت بهتر یا بی‌اهمیت بودن مسئله نژادپرستی نیست.

او افزود: «تحلیل ما نشان می‌دهد برای درک عواملی که بر شانس افراد برای داشتن زندگی طولانی و سالم تاثیر می‌گذارند، باید فراتر از قومیت به‌تنهایی نگاه کنیم و تعامل میان مهاجرت، فقر، اشتغال، مسکن و تبعیض را هم در نظر بگیریم.»

واکنش دولت بریتانیا

سخنگوی دولت گفت: «پیشینه خانوادگی یا کد پستی محل زندگی افراد هرگز نباید تعیین کند که آن‌ها چه مدت عمر می‌کنند. این دولت مصمم است در چارچوب برنامه ده‌ساله سلامت خود، با نابرابری‌های آشکاری که همچنان در کشور وجود دارد مقابله کند.

«ما هم‌اکنون اقداماتی را آغاز کرده‌ایم؛ از جمله راه‌اندازی مراکز نوآورانه سلامت محله‌ای در مناطقی که بیش از همه به آن‌ها نیاز دارند. همچنین، اختیارات بیشتری را به جوامع محلی واگذار خواهیم کرد تا تصمیم‌گیری به دست کسانی باشد که مناطق خود را بهتر از هر کس دیگری می‌شناسند و بتوانند تغییراتی پایدار در سراسر کشور ایجاد کنند.»