گزارش جهانی آلزایمر ۲۰۲۶؛ امید تازه برای مهار زوال عقل

به گزارش آتیه آنلاین، گزارش جهانی آلزایمر ۲۰۲۶ از تغییر نگاه پژوهشگران به این بیماری و افزایش امیدواری برای کنترل و کند کردن روند زوال عقل خبر می‌دهد. بر اساس این گزارش، آلزایمر همچنان درمان قطعی ندارد و تشخیص آن نیز در مراحل اولیه با یک آزمایش واحد و قطعی ممکن نیست، اما پیشرفت‌های دارویی، تشخیصی و پیشگیرانه چشم‌انداز تازه‌ای ایجاد کرده است.

به گزارش یورونیوز، در پنج سال گذشته، داروهایی مانند لکانماب و دونانماب وارد چرخه درمان شده‌اند. این داروها با هدف قرار دادن پلاک‌های آمیلوئیدی در مغز، توانسته‌اند روند افت شناختی بالینی را حدود ۳۰ درصد کند کنند. پژوهشگران این اتفاق را نقطه عطفی در تحقیقات آلزایمر می‌دانند، زیرا نشان می‌دهد هدف قرار دادن آمیلوئید دست‌کم در بخشی از روند بیماری می‌تواند مؤثر باشد.

گزارش جهانی آلزایمر همچنین از افزایش فعالیت‌های پژوهشی خبر می‌دهد. در حال حاضر ۱۵۸ روش درمانی بالقوه در ۱۹۲ کارآزمایی بالینی در سراسر جهان بررسی می‌شوند که نسبت به یک دهه گذشته ۴۰ درصد افزایش یافته است. تنها در سال ۲۰۲۶ نیز قرار است نتایج هشت کارآزمایی بالینی فاز سوم منتشر شود.

در کنار درمان، تشخیص زودهنگام نیز به یکی از محورهای مهم تحقیقات تبدیل شده است. ترکیب نشانگرهای زیستی خون، تصویربرداری‌های پیشرفته مغزی و اطلاعات ژنتیکی می‌تواند به شناسایی تغییرات مرتبط با آلزایمر، سال‌ها پیش از بروز نخستین نشانه‌های فراموشی، کمک کند. تشخیص زودتر می‌تواند فرصت بیشتری برای استفاده از درمان‌های موجود در مراحل ابتدایی بیماری فراهم کند.

بخش دیگری از گزارش به پیشگیری و اصلاح سبک زندگی اختصاص دارد. بر اساس گزارش کمیسیون تخصصی نشریه پزشکی «لنست»، تا ۴۵ درصد از خطرات ابتلا به دمانس می‌تواند با اقداماتی مانند کنترل فشار خون، فعالیت بدنی و اصلاح رژیم غذایی کاهش یابد.

همچنین بیش از یک‌سوم داروهای در حال بررسی، داروهایی هستند که پیش‌تر برای بیماری‌های دیگر تأیید شده‌اند و در صورت اثربخشی برای آلزایمر، مسیر دریافت مجوز آنها می‌تواند سریع‌تر باشد.

پژوهشگران اکنون به جای تمرکز بر یک هدف درمانی، رویکردهای ترکیبی را دنبال می‌کنند؛ از جمله استفاده هم‌زمان از درمان‌های مرتبط با پروتئین‌های آمیلوئید و تاو. بر این اساس، گزارش جهانی آلزایمر تأکید می‌کند که زوال عقل بیش از گذشته به عنوان بیماری قابل کنترل یا قابل به‌تعویق‌انداختن دیده می‌شود، هرچند هنوز درمان قطعی برای آن وجود ندارد.