در پی ابراز نگرانی مجلس نسبت به وضعیت سالمندان بدون سرپرست در دوران جنگ رمضان، رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان با تأیید این دغدغه، پرده از یک ضعف ساختاری در نظام رفاهی کشور برداشت. به گفته او، نبود یک داشبورد جامع اطلاعاتی که بتواند دادههای پایگاه رفاه ایرانیان را با سامانههای وزارت بهداشت تجمیع کند، باعث شده تا امروز حتی از تعداد دقیق سالمندان تنها در کلانشهری مثل تهران نیز بیاطلاع باشیم. تجربه پایش میدانی شهرداری تهران در ایام جنگ که از میان ۱۳ هزار سالمندِ شناساییشده اولیه به عدد ۲ هزار نفر رسید، نشان داد که بدون اطلاعات دقیق و لحظهای، هرگونه سیاستگذاری حمایتی با آزمون و خطا همراه خواهد بود.
مجید فولادیان، رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان کشور به ایلنا گفت: پیش از هر چیز باید بگویم دغدغه مطرحشده توسط ریاست محترم کمیسیون بهداشت، کاملاً بجا و نشاندهنده یک حفره جدی در نظام رفاهی کشور است. با این حال، تحلیل دقیق این مسئله نیازمند نگاهی کارشناسی به زیرساختهای اطلاعاتی ماست.
او افزود: واقعیت این است که ما امروز با یک فقر دادهای مواجهیم. در کشور همچنان فاقد یک داشبورد جامع اطلاعات سالمندان هستیم که بتواند دادههای پایگاه رفاه ایرانیان را با سامانههای وزارت بهداشت تجمیع کند. به همین دلیل است که متأسفانه هیچ آمار دقیق، لحظهای و تفکیکشدهای از تعداد و پراکندگی جغرافیایی سالمندان تنها در سطح کشور یا حتی کلانشهری مثل تهران نداریم.
فولادیان تصریح کرد: در خصوص اشارهای که به آمار ۲ هزار سالمند در دوران جنگ رمضان شد، باید نکتهای را روشن کنم. این سالمندان لزوماً در دوران جنگ رها نشدهاند، بلکه این افراد، سالمندان تنهایی بودند که به دلایل مختلف اجتماعی و زیستی به تنهایی زندگی میکنند.
او با تشریح تجربه پایش میدانی در تهران گفت: در آن مقطع، طرحی با مشارکت جمعی از خیرین، شهرداری تهران، وزارت بهداشت و دبیرخانه شورای ملی سالمندان کلید خورد. وزارت بهداشت لیستی اولیه از حدود ۱۳ هزار سالمند تنها در اختیار داشت که شهرداری تهران پس از پایشهای میدانی دقیق، به عدد حدود ۲ هزار نفر در تهران رسید و اقدامات حمایتی متمرکزی برای این افراد انجام شد.
رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان خاطرنشان کرد: این اتفاق به ما نشان داد که نباید منتظر بحرانها بمانیم. نیاز اصلی امروز ما، داشتن آمار دقیق از زیست سالمندان بر اساس فاکتورهای ریسک مانند تنهایی، بیماریهای زمینهای و وضعیت معیشتی است. اگر چنین اطلاعاتی داشته باشیم، میتوانیم پیش از وقوع بحرانها، نظام حمایتی را به صورت هدفمند و پیشدستانه طراحی کنیم.
