روند سالمندی در ایران و بهویژه تهران از یک تغییر آرام جمعیتی عبور کرده و به یک مسئله چندلایه اجتماعی، شهری و روانی تبدیل شده، افزایش سهم سالمندان، تغییر ساختار خانواده، کاهش شبکههای حمایتی و گسترش تنهایی، تصویری پیچیده از آینده شهرها ترسیم میکند؛ تصویری با وجود اقدامات انجام شده همچنان با چالشهای ساختاری و اطلاعاتی جدی همراه است.
رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان با تأکید بر فقدان سیستم یکپارچه اطلاعات سالمندان در کشور اعلام کرد که هیچ آمار دقیق و تفکیکشدهای از تعداد و پراکندگی جغرافیایی سالمندان تنها در ایران وجود ندارد و این فقر دادهای، برنامهریزی حمایتی را با دشواری روبهرو کرده است.
مدیرکل سلامت شهرداری تهران میگوید ۱۳ تا ۱۴ درصد جمعیت هر محله پایتخت را سالمندان تشکیل میدهند؛ آماری که به معنای حضور هزاران سالمند در هر محله و صدها سالمند تنها و منزوی در سطح شهر است. همزمان شهرداری از تشکیل شبکههای داوطلبی و گروههای جهادی برای حمایت از سالمندان، بهویژه در شرایط بحران، خبر داده است.
ایران با شتابی بیسابقه بهسوی سالمندی جمعیت پیش میرود؛ وضعیتی که به گفته کارشناسان و مسئولان، بدون اصلاح فوری زیرساختهای بیمهای، درمانی و اجتماعی، به یک ابرچالش اقتصادی و اجتماعی تبدیل خواهد شد.
