درحالیکه مهندسی سازه در ایران طی دهههای اخیر بر مقاومسازی اسکلت ساختمانها متمرکز بوده، تجربه بحرانهای واقعی زلزله تا انفجارنشان میدهد تهدید اصلی نه در فروپاشی سازه، بلکه در اجزایی نهفته است که معمولاً در محاسبات ایمنی به حاشیه رانده میشوند؛ اجزای غیرسازهای که به گفته یک استاد دانشگاه، سهمی تعیینکننده در تلفات انسانی دارند.
مواجهه با شرایط بحرانی، نیازمند رویکردی علمی و مبتنی بر اصول مراقبتی است تا بتوان آسیبهای احتمالی را به حداقل رساند. راهکارهای عملی برای حفظ ایمنی در ایام جنگ بر سه محور تامین ایمنی، توجه به مایحتاج ضروری و آمادگی برای خروج فوری از منزل قرار دارد.
