میل به انجام کار خیر و کمک به همنوع، نیرویی قدرتمند و ستودنی است، با این حال این نیروی عظیم گاهی در چرخهای از اقدامات تکراری، سطحی و بیاثر گرفتار میشود؛ پدیدهای که میتوان آن را «ابتذال امر خیر» نامید. اما چگونه میشود از دام راهحلهای ساده و فوری رها شد و به سوی تغییر پایدار حرکت کرد؟
وقتی کمکهای سطحی به جای حل مسئله بر آن میافزایند، «نیکوکاری خطرپذیر» رویکردی تازه ارائه میدهد و کار خیر را به سرمایهگذاری اجتماعی هوشمند برای تغییرات پایدار و سیستمی بدل میکند.
