برنامه‌های کشور باید پیوست معلولان داشته‌باشند

این توجه صرفا نباید به شعار و حرف و لبخند و دست کشیدن از مهر بر سر این افراد بسنده شود، بلکه باید در زندگی فردی و اجتماعی این افراد از اساس تحول لازم را ایجاد کند و باید معلولان پیوست تمام کارهایی باشد که آن جامعه انجام می دهد و او را ببینند و از تبعیض علیه آنها عامدانه و غیرعامدانه بپرهیزند و از انزوا و حاشیه راندن آنان نیز خودداری کنند. برنامه‌های توسعه‌ای فراگیر هر کشور باید به گونه ای طراحی و اجرا شود که زیرساخت‌های مهم برای آموزش، ورزش، اشتغال، مسکن، معیشت، فرهنگ، تفریح و گردشگری، فضاهای فیزیکی جامعه و از این دست برای حضور و مشارکت فعالانه این افراد فراهم گردد و این افراد به همه فضاها و امکانات دسترسی بیابند. این بخش از جامعه باید به بطن اجتماع بازگردند و در اولویت‌های دست اندرکاران سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و علمی جامعه و برنامه‌ریزی ها و تصمیم‌گیری‌های خرد و کلان آنها قرار گیرند. در این روند از تفسیر به رای مسائل این حوزه و برخورد غیرعلمی و تخصصی و احساسی و انجام کارهای صوری و رفع تکلیفی جدا خودداری شود. اما بخشی از این روز به خود افراد دارای معلولیت و نهادهای مدنی آنها باز می‌گردد. آنها باید با حضور و مشارکت مدام و خستگی ناپذیر خود در این روزها و استمرار آن در طول سال، به جریان‌سازی فکری و اجتماعی و ایجاد گفتمان خردمندانه در سطح خرد و کلان جامعه بپردازند و اهمیت این کارها و اقدامات را مرتب گوش‌زد و تکرار کنند و با طرح‌ها و برنامه‌های متنوع و متفاوت آگاه‌سازی نمایند و جامعه را نسبت به خودشان و اهدافشان حساس سازند و به دولت ها و ملت ها بفهمانند که انها تنها پیگیرحق زندگی برابر با دیگر افراد جامعه هستند. حقی که قرن ها به علت‌های تاریخی مغفول و مسکوت مانده است. آنها خواهان بهره‌مندی از همه امکانات و بسترهای موجود در جامعه هستند به جهت پیشبرد اهداف فردی اشان و چنان که تا کنون اثبات شده است آنها می‌توانند به تداوم و تسریع امر توسعه در تمام ارکان علمی، فرهنگی، هنری، ورزشی، صنعتی و اداری و اینها به جد و حتی فراتر از انتظار یاری برسانندو به واقع جامعه با حذف این افراد بیشتر خود متضرر می‌شود و خود را از توانمندی بالای اینها محروم می کند. و اما رسانه‌های جامعه باید این روز را به تعداد تمام روزهای سال تکثیر کنند و صدای مطالبات و خواسته‌های افراد دارای معلولیت را به گوش همه کسانی که می‌توانند گامی ولو کوچک در جهت بهبود شرایط زیست اجتماعی آنها بردارند و یادآور مسائل و مشکلات این افراد شوند تا مبادا تنها در همین روزها از آنها یاد شود و در سایر روزها به بوته فراموشی سپرده شوند. امید که این فرآیند بدون وقفه و به صورت تحول آفرینی زندگی این افراد و خانواده‌هایشان و همه افراد درگیر با آنها را بهتر و بهتر کند و روز جهانی افراد دارای معلولیت تبدیل به جشنی فراگیر برای همه جوامع انسان‌مدار تبدیل گردد.