در حالی بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر از جمعیت کشور را ناشنوایان و کم‌شنوایان تشکیل می‌دهند که تنها ۳۰ مدرس و مربی زبان اشاره ایرانی در کشور فعالیت دارند؛ فاصله‌ای که به گفته رئیس هیئت‌مدیره شبکه ملی تشکل‌های مردم‌نهاد افراد دارای معلولیت شنوایی، به یک مسئله جدی و ساختاری تبدیل شده است.
سازمان بهزیستی از برگزاری دوره کشوری تربیتمدرس زبان اشاره ایرانی با حضور مدرسین منتخب ناشنوایان از ۳۱ استان، با هدف گسترش آموزش زبان اشاره و تقویت مشارکت اجتماعی افراد دارای معلولیت شنوایی خبر داد.
سالهاست زبان اشاره ایرانی در سایه «فارسی اشارهای» و نگاه برترشنوایی تعریف شده است؛ نگاهی که ناشنوا را «بیمارِ نیازمند» میبیند نه یک اقلیت زبانی با حق مشارکت برابر در تصمیمگیری ها.
فرزانه سلیمانبیگی، زبان شناس ناشنوا می‌گوید: «زبان اشاره ایرانی زبانی دیداری و طبیعی است، نه ساخته کسی؛ این زبان از دل جامعه ناشنوا جوشیده و با فرهنگ و هویت ما معنا پیدا کرده است.»
