صنعت پوشاک ایران که روزگاری اشتغال‌زا و پررونق بود، امروز زیر فشار تورم، قاچاق و کاهش قدرت خرید مردم در حال فروپاشی است. گزارش‌ها نشان می‌دهد بسیاری از خانوارها خرید لباس را از سبد مصرفی خود حذف کرده‌اند و تولیدکنندگان نیز با افت شدید سفارش‌ها و رکود بی‌سابقه بازار دست و پنجه نرم می‌کنند.

اقتصاد غیررسمی حالا دیگر بخش پنهان اقتصاد ایران نیست، بلکه به یکی از ستون‌های اصلی اشتغال بدل شده است؛ جایی که میلیون‌ها نفر کار می‌کنند، اما بیمه ندارند، دیده نمی‌شوند و در آمارهای رسمی رد پایی از آن‌ها نیست. این وضعیت، زنگ خطر فروپاشی تدریجی نظام رفاه و بازنشستگی کشور را به صدا درآورده است.

موج مهاجرت در ایران، اکنون شامل بازنشستگان و سالمندان نیز می‌شود که ناشی از فشارهای شدید اقتصادی، بحران‌های اجتماعی و تهدیدهای امنیتی مانند جنگ ۱۲ روزه است. این روند مهاجرت از فردی به خانوادگی و بازگشت‌ناپذیر تبدیل شده و خروج سرمایه انسانی و مالی را در پی دارد.

در دنیای امروز، رفاه دیگر فقط یک واژه نیست؛ معیاری است برای سنجش کیفیت زندگی. اما وقتی این مفهوم انسانی به اعداد تقلیل می‌یابد، چه چیزی از واقعیت زندگی مردم نادیده می‌ماند؟

بحران آب، چرخش چرخ‌دنده‌های تولید را به‌ویژه صنایع کوچک و متوسط، کم‌رمق کرده است. اگر در گذشته کم‌آبی تنها دغدغه کشاورزان بود، امروز به یک بحران ملی بدل شده و مستقیماً بخش صنعت و اشتغال را نیز هدف قرار داده است.