در این نامه که خطاب به مسعود پزشکیان، رئیس جمهوری نوشته شده، آمده است:
«در ماه‌های اخیر محدودیت‌های سلیقه‌ای و مداخله در زندگی روزمره دانشجویان بار دیگر در دانشگاه‌ها افزایش یافته است. سخت‌گیری درباره پوشش، محدودیت در رفت‌وآمد -حتی هنگام خروج از دانشگاه- و برخوردهای کنترلی در خوابگاه‌ها، شرایطی به وجود آورده است که با حقوق و کرامت دانشجویان در تعارض است. نگرانی‌های امنیتی و شرایط پس از جنگ نیز نمی‌تواند توجیهی برای این برخوردها و نادیده گرفتن حقوق دانشجویان باشد.
برخورداری از حقوق اولیه نباید به مواضع سیاسی دانشجو گره بخورد. دانشجویان باید بتوانند به تبعیض، تحقیر و محدودیت اعتراض کنند، بی‌آنکه نگران اتهام‌های امنیتی یا پیامدهای آن در زندگی و تحصیل خود باشند. نمی‌توان از دانشجو انتظار داشت برای برخورداری از ابتدایی‌ترین حقوقش سکوت کند. از سوی دیگر، نمی‌توان هر برخورد و محدودیتی را با عنوان حفظ امنیت توجیه کرد. امنیت دانشگاه تنها به معنای کنترل دانشجویان نیست؛ دانشگاه زمانی محیطی امن است که دانشجو بتواند بدون ترس و نگرانی درس بخواند، در خوابگاه زندگی کند، نظرش را بیان کند و مطالباتش را پیگیری کند.
حراست و مدیریت دانشگاه نیز موظف‌اند در چارچوب مقررات روشن، منتشرشده و قابل استناد عمل کنند و درباره تصمیم‌ها و برخوردهای خود پاسخ‌گو باشند. پذیرفتنی نیست که دانشجو برای مسائل عادی و روزمره زندگی خود، هر بار با دستور تازه‌ای روبه‌رو شود یا ناچار باشد بر اساس نظر و سلیقه افراد مختلف رفتار کند. هرگونه محدودیت در حقوق دانشجویان باید مستند به قوانین و مقررات معتبر، شفاف و اعلام‌شده باشد، نه مبتنی بر دستورهای شفاهی و برداشت‌های شخصی.
در موضوع پوشش نیز، تناقضی آشکار وجود دارد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت. چگونه است که حضور افراد با پوشش اختیاری در تجمع‌ها و برنامه‌های مورد تأیید مسئولان پذیرفته می‌شود و حتی به‌عنوان نشانه همراهی مردم به نمایش درمی‌آید، اما همین پوشش در محیط دانشگاه و زندگی روزمره دانشجویان با تذکر و محدودیت مواجه می‌شود؟ حقوق دانشجویان نباید بسته به شرایط سیاسی، مصلحت تبلیغاتی یا سلیقه مسئولان تغییر کند.
در کنار این محدودیت‌ها، نگرانی جدی دیگری نیز وجود دارد: کشیده‌شدن اختلافات و رقابت‌های درون ساختار قدرت به محیط دانشگاه. هشدار ما روشن است: دانشگاه را به میدان رقابت‌ها و تسویه‌حساب‌های سیاسی خود تبدیل نکنید. دانشجویان نباید هزینه اختلافات مسئولان و جریان‌های سیاسی را بپردازند. هیچ‌کس حق ندارد از دانشگاه به‌عنوان ابزاری برای فشار بر رقیب سیاسی خود استفاده کند یا پیامد تصمیم‌ها و ناکارآمدی‌هایش را بر دوش دانشجویان بگذارد.
محدود کردن امکان اعتراض و پیگیری مطالبات نیز قرار نیست نارضایتی را از بین ببرد. ممکن است دانشجویان در چنین شرایطی کمتر اعتراض کنند، اما این سکوت به معنای رضایت نیست. مطالباتی که شنیده نمی‌شوند یا بی‌پاسخ می‌مانند، فاصله میان دانشجویان و مسئولان را بیشتر می‌کنند و آرامش دانشگاه را بیش از پیش آسیب‌پذیر می‌سازند. مسئولیت این وضعیت بر عهده کسانی است که چنین سیاست‌هایی را تصویب و اجرا می‌کنند یا با وجود آگاهی از پیامدهای آن، اقدامی برای اصلاح شرایط انجام نمی‌دهند.
آقای پزشکیان
ما از شما به‌عنوان رئیس‌جمهور انتظار داریم برای توقف این برخوردها و رفع محدودیت‌های سلیقه‌ای و تحقیرآمیز اقدام کنید و نتیجه پیگیری‌های خود را به‌صورت روشن و علنی با جامعه دانشگاهی در میان بگذارید. ارجاع دانشجویان از یک نهاد به نهاد دیگر، ابراز بی‌اطلاعی یا صرف اعلام مخالفت با این برخوردها، دیگر پاسخ قانع‌کننده‌ای نیست. دانشجویان باید آثار اقدامات شما را در زندگی و تحصیل خود لمس کنند، نه اینکه تنها شاهد وعده‌ها و اظهارنظرهای تازه باشند.
مطالبات ما روشن و مشخص است:
۱. توقف محدودیت‌ها و برخوردهای سلیقه‌ای درباره پوشش و رفت‌وآمد دانشجویان، از جمله در خوابگاه‌ها.
۲. اعلام و انتشار شفاف مقررات و حدود اختیارات حراست و مدیریت دانشگاه و پاسخ‌گویی درباره تصمیم‌هایی که بر زندگی و تحصیل دانشجویان تأثیر می‌گذارند.
۳. رسیدگی موثر به شکایت‌های دانشجویان و فراهم کردن شرایطی که هیچ دانشجویی به دلیل ثبت یا پیگیری شکایت، با فشار، تهدید یا محرومیت مواجه نشود.
۴. تضمین استقلال شوراهای صنفی و حق پیگیری جمعی مطالبات دانشجویان، بدون احضار، تهدید یا تشکیل پرونده به دلیل فعالیت صنفی.
۵. بازنگری در آیین‌نامه‌ها و رویه‌های انضباطی مرتبط با پوشش دانشجویان، متناسب با واقعیت‌های جامعه و با هدف جلوگیری از برخوردهای سلیقه‌ای، نامتناسب و تشکیل پرونده‌های انضباطی بر اساس برداشت‌های شخصی.
۶. رسیدگی شفاف و قانونی به پرونده‌های انضباطی و بازبینی احکام صادرشده، با رعایت حق دفاع و اعتراض دانشجویان و جلوگیری از دخالت‌های سلیقه‌ای حراست در این روند.
۷. ارائه گزارش روشن و علنی از اقدامات انجام‌شده برای رفع محدودیت‌های موجود و جلوگیری از تکرار آن‌ها.
۸. اقدام و پیگیری مؤثر برای آزادی دانشجویان زندانی و بازبینی احکام حبس آنان.
این نامه صرف بیان چند مطالبه صنفی نیست؛ بیان صریح واقعیتی است که نمی‌توان نادیده گرفت: اعتماد دانشجویان به وعده‌ها و اظهارنظرهای مسئولان از میان رفته است. این اعتماد با سخن باز نمی‌گردد و تنها با اقدام عملی و قابل مشاهده در زندگی و تحصیل دانشجویان بازسازی می‌شود. دانشگاه نباید قربانی رقابت‌های سیاسی و تصمیم‌های سلیقه‌ای شود. از شما انتظار داریم به‌جای توجیه وضع موجود، برای تغییر آن اقدام کنید و نتیجه اقدامات خود را به‌صورت شفاف با جامعه دانشگاهی در میان بگذارید.»
امضا کنندگان:
1. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
2. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس
3. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه الزهرا
4. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
5. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه هنر ایران
6. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی
7. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبائی
8. شورای صنفی-رفاهی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر
