یک لودر وارد بوستان میشود، زمین را میشکافد، چند ده تن خاک بیرون میآید و کمپرسیها برای جابهجایی آن رفتوآمد میکنند. ناصر امانی برای مخالفت با ساخت پناهگاه در بوستانهای تهران همین تصویر را پیش روی اعضای شورا گذاشت. او تجربه ساختوساز در باغها را یادآوری کرد؛ مصوبهای که قرار بود میزان ساخت را محدود کند اما به گفته او در اجرا نتوانست جلوی آسیب به درختان و محیط اطراف را بگیرد. امانی حالا میگوید نباید این تجربه درباره بوستانها تکرار شود.
ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران در جریان بررسی طرح الزام شهرداری به احداث پناهگاه در فضاهای عمومی شهر با طرح ساخت پناهگاه در بوستانها مخالفت کرد و گفت: دوستان تصور کنند که یک لودر وارد بوستان شود و برای ساخت پناهگاه خاکبرداری کند؛ اما هیچ کار دیگری انجام ندهد، فقط خاک را بردارد و در داخل بوستان تلنبار کند و بعد یک باد بیاید و این خاک، کل فضای سبز آن منطقه را زیر خودش بپوشاند.
او خطاب به مهدی چمران، رئیس شورای اسلامی شهر تهران، ادامه داد: مگر مصوبهای که ما در دوره چهارم برای باغها داشتیم، قرار نبود بیشتر از ۳۰ درصد زیربنا اجرا نشود؟ اما چه کسی در اجرای این موضوع رعایت کرد و چقدر به درختها و محیط اطراف آسیب وارد شد که خود شما مجبور شدید تجدیدنظر کنید؟
امانی گفت بوستان را نمیتوان فقط به زمینی خالی برای اجرای یک پروژه نگاه کرد و افزود: بوستان یک فضاست که باید همهجانبه به آن نگاه کنیم. وقتی شما وارد بوستان میشوید، میدانید چند ده تن باید برای ساخت پناهگاه خاکبرداری شود و با کمپرسی خاک جابهجا شود؟ خب، این موضوع به کل بوستان آسیب میزند، به وجهه بوستان آسیب میزند و آن را از حیث انتفاع خارج میکند.
عضو شورای شهر تهران تأکید کرد کمبود زمین نمیتواند دلیل ورود به بوستانها باشد: اینقدر در شهر ما فضا داریم، اینقدر زمین داریم و اینقدر ظرفیت وجود دارد که میشود برای آن پناهگاه ساخت. نیازی نیست که به سمت بوستانها برویم.
او گفت: در شورا این صدا بلند نشود که تعرض به بوستانها را مجاز بدانیم. بگذارید بوستانها خط قرمز باقی بمانند. هیچ نیازی نیست ما برای ساختن در تهران به سراغ بوستانها برویم. ظرفیتهای زیادی وجود دارد که حتی از تهران هم اضافه میآید، اگر بخواهیم از این ظرفیتها استفاده کنیم.
بوستانها بازهم موضوع تذکر جلسه این هفته شورای شهر تهران بود.
میثم مظفر، عضو شورای شهر تهران در تذکر پیش از دستور خود گفت حقوق و دستمزد کارگران و نیروهای فضای سبز که در بوستانها کار میکنند برعهده پیمانکاران است و شهرداری عمدتاً ارتباط مستقیمی با آنها ندارد اما گزارشهایی از تخلف در پرداخت حقوق این نیروها وجود دارد.
او گفت: به نظر میرسد که تخلفهای زیادی در سطح پیمانکاران وجود دارد که این حقوق و دستمزد یا به رقم مکفی و قانونی که حداقل دستمزد تعیین کرده پرداخت نمیشود و یا در تاریخ و زمان و تناوب معین و منظم پرداخت نمیشود.
مظفر افزود مواردی به او گزارش شده که پیمانکاران بهصورت سلیقهای در روزهای مختلف حقوق را پرداخت میکنند و ممکن است یک کارگر حقوق خود را ۱۰ روز پس از پایان ماه و در ماه بعد دریافت کند.
او تجربه شهرداری در پرداخت حقوق پاکبانان را یادآوری کرد و گفت شهرداری تهران در این بخش چند بار شیوه پرداخت را تغییر داده و مشکلات کمتر شده است. در برخی موارد نیز شهرداری مبلغ حقوق پاکبانان را مستقیماً از صورتوضعیت پیمانکار کم کرده و به حساب خود کارگران واریز کرده است.
مظفر از معاونت برنامهریزی و منابع انسانی شهرداری خواست با همکاری معاونت خدمات شهری وضعیت پرداخت حقوق نیروهای فضای سبز را بررسی کند تا در تمام مناطق ۲۲گانه، حقوق این نیروها در زمان مشخص و مطابق رقم قانونی پرداخت شود.
او گفت باید برای این نیروها سازوکاری در نظر گرفته شود که هم معیشت آنها آسیب نبیند و هم زمان پرداخت حقوق مشخص باشد.
مهدی چمران نیز در پاسخ به این تذکر گفت ظاهراً در هیئت دولت نیز مصوب شده است حقوق این گروه از نیروها مستقیماً پرداخت و سپس مبلغ آن از حساب پیمانکار کسر شود.
چمران ابراز امیدواری کرد روشی که درباره نیروهای پسماند اجرا شده، درباره نیروهای فضای سبز نیز به کار گرفته شود.
در بخش دیگری از جلسه زهرا شمساحسان، رئیس کمیته ورزش شورای شهر تهران از بلاتکلیفی مجموعههای ورزشی خبر داد؛ پروژههایی که به گفته او حدود ۳۰ ماه از تصویب تکلیف آنها گذشته اما هنوز اقدام مؤثری برایشان انجام نشده است.
شمساحسان با اشاره به بند ۳ تبصره ۱۵ بودجههای مصوب سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ شهرداری تهران گفت شورا از سال ۱۴۰۳ این موضوع را پیگیری کرده است.
براساس مصوبه شورا به شهرداری تهران اجازه داده شد هفت فقره از املاک متعلق به خود را در قالب معامله تهاتری واگذار کند و در مقابل، ملک موسوم به ورزشگاه تختی متعلق به وزارت ورزش و جوانان را تملک کند.
به گفته شمساحسان در تبصره همین مصوبه شهرداری مکلف شده بود در ازای املاک واگذارشده، زمین معوض و اعتبار مورد نیاز برای ساخت مجموعههای ورزشی جایگزین را در لایحه بودجه سال ۱۴۰۳ پیشبینی کند و علیرضا زاکانی نیز در صحن شورا نسبت به اجرای این تکلیف متعهد شده بود.
او افزود در توافقات اولیه مربوط به این تهاتر نیز به دستور شهردار تهران، سازمان املاک و مستغلات موظف شده بود تا پایان آذر ۱۴۰۲ اراضی مناسبی را در مناطق ۱۳، ۱۸، ۱۹، ۲۰ و ۲۲ با حداقل ۳۰ هزار مترمربع عرصه برای ساخت مجموعهها و دهکدههای ورزشی در اختیار سازمان ورزش شهرداری قرار دهد.
رئیس کمیته ورزش شورای شهر گفت مکاتبات سازمان املاک و مستغلات با مناطق مختلف در نهایت به معرفی چند زمین با کاربری فرهنگی و ورزشی منجر شد؛ زمینی به مساحت چهار هزار مترمربع در منطقه ۱۵، زمینی ۳۲۰۰ مترمربعی در منطقه ۱۸، قطعهای ۳۶۱۳ مترمربعی در منطقه ۲۰، یک زمین ۱۷۷۵ مترمربعی و سه قطعه زمین به مساحتهای ۶۰۰، ۷۰۰ و ۷۷۵ مترمربع در منطقه ۲۲.
شمساحسان گفت به دلایل مختلف از جمله کم بودن مساحت بعضی از این زمینها، امکان ساخت مجموعه ورزشی در آنها وجود نداشت.
او افزود کمیسیون فرهنگی و اجتماعی و کمیته ورزش پیگیریهای متعددی برای اجرای این تکلیف داشتهاند و در بند ۳ تبصره ۱۰ بودجه سال ۱۴۰۳ و بند ۳ تبصره ۱۵ بودجه سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ نیز تأمین زمین و احداث سه مجموعه ورزشی در دستور کار قرار گرفته است.
شمساحسان گفت: اکنون حدود ۳۰ ماه از تاریخ تصویب این مصوبه گذشته و ما اختیارات لازم را در بودجه سه سال گذشته شهرداری تهران دادهایم، اما اقدام مؤثری در این خصوص صورت نگرفته است.
او سپس به تعهدات تازه شهرداری در حوزه مدرسهسازی اشاره کرد و گفت: شهرداری تهران در حوزه مدرسهسازی نیز ایجاد تعهد کرده است. ما با نهضت خدمترسانی به شهر و شهروندان تهرانی موافق هستیم، اما ابتدا باید تکالیفی را که از سال ۱۴۰۳ در دفترچه بودجه شورا برای شهرداری تهران تعیین کردهایم، در دستور کار قرار دهیم و سپس به سراغ ایجاد تعهدات جدید برویم.
عضو شورای شهر تهران تأکید کرد شورا در همین صحن به مردم تهران متعهد شده است این موضوع را به سرانجام برساند و از شهرداری خواست گزارش اقدامات انجامشده درباره املاک معوض و احداث مجموعههای ورزشی را به شورا ارائه کند.
او همچنین خواست مصوباتی که دارای ردیف اعتباری هستند، به فوریت در دستور کار اجرا قرار گیرند.
مهدی اقراریان نیز در تذکر پیش از دستور خود بحث دیگری را مطرح کرد؛ اینکه چرا بسیاری از مشکلات با وجود هشدارهای قبلی کارشناسان، زمانی جدی گرفته میشوند که به بحران رسیدهاند.
او گفت: یک سؤال اساسی وجود دارد و آن سؤال اساسی این است که چرا با وجود اینکه ما از مشکلات و مسائل مطلع هستیم، اما علیرغم اطلاعرسانی و هشدار افراد دلسوز، موفق به حل آنها نمیشویم.
اقراریان افزود پاسخ کامل به این پرسش نیازمند بحث مفصلتری است اما یکی از مشکلات این است که در ساختار حکمرانی به هشدارهایی که داده میشود توجه نمیشود.
او موضوع انرژی و بنزین را مثال زد و گفت در سالهایی که کشور صادرکننده بنزین بود و کمبود بنزین وجود نداشت، کارشناسان بارها هشدار دادند که روند مصرف، نوع خودروها و عوامل دیگر در آینده مشکل ایجاد خواهد کرد اما این هشدارها جدی گرفته نشد.
اقراریان سپس به سالمندی جمعیت پرداخت و گفت: ما از سال ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴، جمعیت سالمندانمان از ۱.۳ میلیون نفر به ۶.۸ میلیون نفر افزایش پیدا کرده است. بهزیستی اعلام کرده که ۶۰ درصد سالمندان ایران تنها زندگی میکنند. تا سال ۱۴۳۰، ۳۲ درصد جمعیت ایران را سالمندان تشکیل خواهند داد و این موضوع در سال ۱۴۳۰ تبدیل به یک مسئله حکمرانی خواهد شد.
او افزود: امروز ما در کشور با یک چالشی مواجه هستیم و آن چالش، تقدم امر سیاسی به امر حکمرانی است.
اقراریان از شهرداری تهران خواست مسئله پیری جمعیت را در نظام برنامهریزی و اسناد خود وارد کند و گفت هرچند شهرداری تهران تنها بازیگر اداره شهر نیست اما یکی از مؤثرترین و شاید مؤثرترین بازیگران پایتخت است.
او ابراز امیدواری کرد شهرداری با نگاه به افق ۱۴۳۰ برای سالمندی جمعیت تهران برنامه داشته باشد.
