به گزارش «آتیه آنلاین»، جنگ ۴۰ روزه اخیر با حمله به تأسیسات انرژی از جمله پالایشگاههای گازی عسلویه، ناترازی انرژی در ایران را تشدید کرده است. کارشناسان راهکارهایی مانند واقعیسازی قیمت حاملها و تولید خودروهای کممصرف را مطرح میکنند، اما دولت اعلام کرده که اصلاح قیمت بنزین در دستور کار نیست و به جای آن مدل پاداش محور و انتفاع عمومی جایگزین افزایش قیمت میشود.
بنابر گزارش ایسنا، ایران در مصرف بنزین جزو بدترین کشورهای جهان است و این الگوی نادرست به ناترازی شدید تولید و تقاضا انجامیده است. وزیر نفت گفته که میتوان بدون تأثیر منفی بر رفاه مردم، مصرف بنزین را به نقطه بهینه رساند. او تأکید کرده که هیچ راهکاری که فشار اقتصادی به مردم وارد کند، مدنظر نیست و مجموعه راهکارهایی مانند اثرگذاری سهمیهها و توسعه سوخت جایگزین سیانجی دنبال میشود.
دولت دو مسیر پیش رو دارد: واردات پرهزینه بنزین که ارزبری گسترده و کاهش بودجه دارو و کالاهای اساسی را به همراه دارد، یا مدیریت هوشمندانه مصرف همراه با افزایش تولید. سال گذشته حدود ۵.۵ میلیارد دلار از منابع ارزی کشور فقط برای واردات بنزین هزینه شده است. رئیس سازمان بهینهسازی انرژی گفته که مدل پاداشمحور به این معناست که به ازای هر میزان کاهش مصرف، پاداش نقدی مستقیم به مردم پرداخت میشود.
نیاز به واردات ۳۰ میلیون لیتر بنزین در روز، سالانه ۸ میلیارد دلار ارزبری دارد. اگر هر خانواده ایرانی فقط یک لیتر بنزین کمتر مصرف کند، بخش عمده ناترازی ۲۵ تا ۳۰ میلیون لیتری بدون هزینه برطرف میشود. تحلیلگران میگویند وضعیت فعلی نتیجه تصمیمگیریهای بدون کارشناسی سالهای گذشته است و تداوم روند کنونی ممکن نیست.
مدل حکمرانی استانی انرژی از سوی دولت مطرح شده است. هدف اصلی، محلیسازی مدیریت تقاضاست؛ استانداریها میتوانند متناسب با ظرفیت منطقه، سیاست تشویقی یا تنبیهی تعریف کنند. رئیس کمیسیون صنایع و انرژی مجلس گفته است که استراتژی جدید دولت از تصمیمگیری متمرکز در پایتخت به سمت مدیریت بوممحور تغییر میکند.
معاون اول رئیسجمهور تأکید کرده که تصمیمها به گونهای اتخاذ شود که معیشت مردم آسیب نبیند، اما واقعیات اقتصادی و تحولات رخ داده باید در نظر گرفته شود. راهبرد دولت، مدیریت مصرف انرژی در بخش خانگی با همکاری مردم است تا انرژی مورد نیاز صنایع، پتروشیمی و کشاورزی تأمین شود. کارشناسان میگویند حل ناترازی نیاز به برنامهریزی کلان و آیندهنگرانه دارد، نه تصمیمهای مقطعی و تسکینی.
