تحقیقات نشان میدهد استانداردهای حفاظت از کارگران در برابر گرما در کالیفرنیا مرگومیرها را ۳۱ درصد کاهش داده است. با الگوبرداری از این قوانین در سراسر آمریکا، سالانه ۱۵۰۰ کارگر از مرگ ناشی از گرما نجات مییابند.
در روزی سوزان از ماه مه ۲۰۰۸، «ماریا ایزابل واسکز خیمنز»، نوجوان ۱۷ ساله، در تاکستانی نزدیک استاکتون کالیفرنیا مشغول جمع کردن شاخههای انگور بود. دمای هوا از ۳۸ درجه سانتیگراد گذشته بود و ماریای باردار تنها دومین روز کاری خود را شروع کرده بود. به گفته بازرسان، او دسترسی کمی به سایه یا آب خنک داشت و پس از ساعتها کار زیر آفتاب، از حال رفت.
سرپرستان به جای تماس با آمبولانس، او را به پارکینگی در همان حوالی بردند. نامزدش سعی کرد با پارچه خیس او را احیا کند. وقتی به درمانگاه رسید، دمای بدنش به ۴۲ درجه رسیده بود. ماریا دو روز بعد مرد.
قوانین کالیفرنیا باید از ماریا محافظت میکردند. در سال ۲۰۰۵، کالیفرنیا اولین استاندارد ملی حفاظت در برابر گرما را تصویب کرد. این استاندارد آب، سایه و استراحت را برای کارگران فضای باز الزامی میکرد. مرگ ماریا نشان داد که کلمات روی کاغذ کافی نیستند. این حادثه کالیفرنیا را بر آن داشت تا در سال ۲۰۱۰ اجرای قوانین را تشدید کند.
پس از این اصلاحات، رعایت قوانین توسط کارفرمایان افزایش یافت. مرگومیر ناشی از گرما به شدت کم شد. تحقیق ژاکوبن نشان میدهد که استاندارد گرمای کالیفرنیا مرگ کارگران را ۳۱ درصد کاهش داده است. اکنون با افزایش نرخ مرگومیر در سراسر آمریکا، تعمیم این حفاظتها به کل کشور میتواند سالانه ۱۵۰۰ زندگی را نجات دهد.
یافتهها فوری و حیاتی هستند؛ گرمای شدید به یکی از خطرناکترین و کمقانونترین خطرات محیط کار در آمریکا تبدیل شده است. مرگهای ناشی از گرما در محیط کار در ۲۵ سال گذشته بیش از دو برابر شده است. این روند ناشی از افزایش دماست که شمار فزایندهای از کارگران را در معرض خطر قرار میدهد.
کارگران فضای باز که محصولات را برداشت میکنند، جادههایمان را آسفالت میکنند و زبالههایمان را جمع میکنند، اکنون در شرایطی کار میکنند که هر سال سختتر میشود. تنها کارگران کشاورزی حدود ۳۵ برابر بیشتر از میانگین کارگران آمریکایی در معرض خطر مرگ ناشی از گرما هستند. در سال ۲۰۲۱، دستکم ۳۶ کارگر بر اساس آمار فدرال بر اثر گرمای محیط جان باختند. با این همه کارشناسان سلامت عمومی معتقدند آمار واقعی بسیار بالاتر است، زیرا گرما اغلب باعث نارسایی قلبی، تصادف رانندگی و سایر رویدادهای مرگبار میشود که در آمارها ثبت نمیشوند.
تاریخچه استاندارد گرمای کالیفرنیا درسهای مهمی دارد. این درسها نشان میدهند چه چیزی در حفاظت از کارگران فضای باز موثر است و چه چیزی آنها را آسیبپذیر باقی میگذارد. کالیفرنیا زود برای حفاظت از کارگران اقدام کرد، اما برای چندین سال، این قوانین به خوبی اجرا نشدند و در نتیجه مرگهای ناشی از گرما کاهش نیافت.
آنچه ابتدا تغییر کرد، خود قانون نبود، بلکه مردمی بودند که خواهان اهمیت دادن به این قانون بودند. پس از مرگ ماریا، خانواده و حامیانش اجازه ندادند داستان او فراموش شود. آنها به همراه «اتحادیه کارگران مزرعه» (UFW) یک راهپیمایی شش روزه از لودی تا پایتخت ایالت، ساکرامنتو را رهبری کردند. آنها خواستار پاسخگویی و پایان مرگهای قابل پیشگیری در مزارع بودند.
با فعالیت مردم، فشار عمومی خیلی سریع گسترش یافت. در سال ۲۰۰۹، اتحادیه کارگران مزرعه شکایتی تنظیم کرد. آنها استدلال کردند که استاندارد گرمای کالیفرنیا به طور گسترده نادیده گرفته میشود. این پرونده توجه را به عدم اقدام دولت جلب کرد. چنین فشاری به مقامات کمک کرد تا در سال ۲۰۱۰ بازرسیهای فصل گرما را افزایش دهند. به گفته محققان، این تغییر نقطه عطفی بود که از آن زمان، استاندارد گرمای کالیفرنیا موجب کاهش مرگ و میرها شد.
با این حال، تخلفات همچنان ادامه داشت. شکایت دیگری در سال ۲۰۱۲ توسط اتحادیهها و مدافعان حقوق کارگران تنظیم شد. این شکایت دوباره عدم رعایت گسترده قوانین را برجسته کرد. سازماندهی مستمر آنها به شکلگیری توافقی در سال ۲۰۱۵ کمک کرد. این توافق بازرسیهای سریعتر در زمان امواج گرما را الزامی کرد و همچنین بر متخلفان تکراری تمرکز داشت. این اقدامات توانایی کارگران برای گزارش تخلفات را افزایش داد. در همان سال، کالیفرنیا استاندارد گرمایی را بازبینی کرد، آستانههای دمایی را شفافتر تعریف کرد و دسترسی به آب و سایه را تقویت و نظارت را بهبود بخشید.
پس از این تغییرات در استاندارد گرمای کالیفرنیا، حتی زمانی که امواج گرما شدیدتر شدند، مرگهای ناشی از گرما در میان کارگران فضای باز در مقایسه با ایالتهای همسایه به حدود نصف کاهش یافت. این مقایسه قابل توجه است؛ از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، مرگهای ناشی از گرما در کالیفرنیا ۴۳ درصد افزایش یافت که نشاندهنده گرم شدن آب و هواست. اما در ایالتهای همسایه که حفاظت قوی نداشتند، این مرگها ۱۱۴ درصد جهش کرد. تفاوت آب و هوا نبود، چرا که گرما در همه جا بیشتر شد اما تفاوت در استانداردهای حفاظتی کالیفرنیا قرار دارد.
با آغاز سال ۲۰۲۶، دولتها در سطح ایالتی و فدرال شروع به دنبال کردن الگوی کالیفرنیا کردهاند. از سال ۲۰۲۲، پنج ایالت – کلرادو، نوادا، اورگان، واشنگتن و مریلند – استانداردهای جدید گرمایی را تصویب کردهاند. استانداردهای قوی مانند استانداردی که مریلند در سال ۲۰۲۴ تصویب کرد، بسیار شبیه استاندارد کالیفرنیا است. آنها بر آستانههای دمایی شفاف، بازرسیهای پیشگیرانه و مشارکت واقعی کارگران و نمایندگانشان تکیه دارند. استانداردهای ضعیفتر مانند استانداردی که نوادا در همان سال تصویب کرد، فاقد آستانه دمایی شفاف است که به اجرای قانون کمک نمیکند. این استانداردها، مانند استاندارد کالیفرنیا قبل از ۲۰۱۰، کمتر از کارگران حفاظت میکنند.
در سطح فدرال، «استانداردهای حفاظتی» مدتهاست نتوانسته حفاظت جامعی در برابر خطرات گرمایی ارائه دهد. دولت بایدن فرآیند قانونگذاری فدرال را در سال ۲۰۲۱ آغاز کرد. او یک استاندارد ملی پیشنهاد داد که بسیاری از حفاظتهای موثر مورد نیاز در کالیفرنیا را منعکس میکند. اما دولت فعلی ترامپ فرآیند قانونگذاری در انتظار را در سال ۲۰۲۵ متوقف کرد و سپس اهداف بازرسی را از برنامه اجرایی «استانداردهای حفاظتی» حذف کرد. این اقدامات نظارت پیشگیرانه را با رعایت داوطلبانه جایگزین میکند. این اتفاق در زمانی رخ میدهد که گرمای شدید مرگبارتر میشود، در نتیجه، از وقوع تراژدیهایی مانند مرگ ماریا جلوگیری نخواهد شد.
هیچ یک از موارد حفاظتی در برابر گرما پیچیده نیست. فراهم کردن سایه، آب خنک و استراحت، ارزان است. در بسیاری از موارد، قوانین ایالتی قبلا آنها را الزامی کردهاند و این اقدامات هم از بهرهوری و هم از کارگران محافظت میکند. با این حال، هزاران کارگر فضای باز (به ویژه مهاجران و کارگران کمدستمزد) هنوز چنین حفاظتهای اولیهای را ندارند. بسیاری از ترس تلافی (اخراج، عدم پرداخت دستمزد و...) چیزی نمیگویند.
هفده سال پس از مرگ ماریا، پیکر او در مکزیک آرمیده است. اما یک صلیب سفید هنوز در کنار جاده شلوغی در استاکتون سرپاست. این صلیب محلی را که او در آنجا از حال رفت، نشان میدهد و نوشته روی آن هم مرثیهای است که محکوم میکند: «ماریا بر اثر گرمازدگی فروپاشید و به آب دسترسی نداشت. این صلیب به نام او و به یاد دیگرانی است که جان خود را در محل کار از دست دادهاند. ما خواستار عدالت و احترام هستیم؛ دیگر هیچ ظلمی به کارگران و نسلهای آینده پذیرفته نیست.»
اکنون میلیونها نفر در گرمای رکوردشکن و رو به افزایش کار میکنند. برخی از آنها به خانه بازخواهند گشت و برخی نه. کشورها باید تصمیم بگیرند که آیا این مرگها همچنان هزینه عادی برداشت غذا و جمعآوری زباله باشد، یا اینکه اساسیترین حفاظتها (آب، سایه و استراحت) سرانجام باید نه به عنوان صدقه، بلکه به عنوان قانون تلقی شوند. اقدام یا عدم اقدام ما تعیین میکند که چند بنای یادبود دیگر در سالهای آینده برای کارگران ساخته میشود.
منبع: jacobin.com
