آشنایی با پیرچشمی و شیوه‌های مراقبت و پیشگیری

لطفا بفرمایید پیر چشمی چیست و در چه سنی شروع می‌شود؟ چشم انسان قادر است فواصل مختلف را به کمک یک سیستم کانونی به وضوح ببیند و این در حالی است که عدسی چشم مسئول تغییر قدرت انکسار نور کل چشم است که این تغییر قدرت چشم را اصطلاحا تطابق می‌گویند. با افزایش سن دامنه تطابق کاهش یافته و چشم شخص دوربین می‌شود که این حالت را پیرچشمی می‌گویند. به زبان ساده‌تر با افزایش سن در افراد، چشم خاصیت انعطاف‌پذیری خود را به مرور زمان از دست می‌دهد از اینرو چشم فرد برای دید نزدیک نمی‌تواند تطابق داشته باشد و اجسام نزدیک را نمی‌تواند به وضوح مشاهده کند. به همین علت افراد مبتلا به پیرچشمی برای خواندن کتاب و یا خطوط ظریف با مشکل مواجه می‌شوند. همچنین گاهی ممکن است دچار خستگی چشم و سردرد شوند. معمولا سن شروع پیرچشمی ۴۵ سالگی است اما تجربیات کلینیکی نشان می‌دهد که بسیاری از افراد در بینایی نزدیکشان زیر سن ۴۵ دچار مشکل شده‌اند که این موضوع افزایش سن شیوع پیرچشمی افزایش را نشان می‌دهد. شیوع پیرچشمی در بیماران دوربین از نزدیک بین بیشتر است و بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که پیرچشمی در زنان زودتر نمایان می‌شود و معمولاً سیاه‌پوستان در سنین پایین تری نسبت به سفیدپوستان دچار پیر چشمی می‌شوند. پیر چشمی در اثر چه عواملی به‌وجود می‌آید؟ اصلی‌ترین علت بروز این مشکل در افراد بالا رفتن سن است. از علل دیگر می‌توان به بالا بودن فشار خون، داشتن برخی بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت، سوء‌تغذیه، خستگی و بی‌خوابی مفرط، سخت شدن عدسی چشم، وجود برخی عیوب انکساری مانند دوربینی و کاهش قدرت عضلات جسم مژگانی اشاره کرد. پیر چشمی دارای چه علایمی است؟ معمولا پیرچشمی بعد از ۴۰ سالگی خود را با علایمی مانند تاری دید در فاصله معمولی، مشکل در خواندن نوشته‌های ریز، احساس سردرد و خستگی چشم پس از مطالعه یا انجام فعالیت‌های دید نزدیک مانند نوشتن، تشدید علائم همزمان با خستگی یا قرار گرفتن در مناطق کم نور و قراردادن کتاب در فاصله زیاد جهت تشخیص حروف و کلمات خودش را نشان می‌دهد . آیا نزدیک‌بینی و دوربینی ارتباطی با پیر چشمی دارند؟ خیر . دوربینی از بدو تولد وجود دارد؛ در حالیکه پیرچشمی معمولا حوالی ۴۰ سالگی بروز می‌کند. دوربینی، نزدیک بینی و پیرچشمی عیوب انکساری بسیار رایج هستند که تمرکز صحیح تصاویر بر روی شبکیه را برای فرد مشکل می‌کنند. نزدیک‌بینی معمولاً در سال‌های اول، به‌ویژه پس از چهار سالگی ظاهر می‌شود و پیرچشمی اغلب از سن ۴۵ سالگی به بعد همه را درگیر می‌کند. معمولا شیوع و مقدار نزدیک‌بینی با ازدیاد سن تا ۲۰ سالگی افزایش یافته و بالعکس دوربینی کاهش می‌یابد. این تغییرات تا سن ۴۰ سالگی زیاد محسوس نیست و سپس با شروع پیرچشمی، شیوع و مقدار نزدیک‌بینی کاهش یافته و دوربینی افزایش می‌یابد. علائم پیر چشمی و دوربینی شبیه هم است؛ گرچه علت آنها متفاوت است. دوربینی به علت کوچکی کره چشم یا کم بودن انحنای قرنیه (و در نتیجه کم بودن قدرت انکساری) آن است. در نتیجه اشعه‌های نور به جای تمرکز بر روی شبکیه، در پشت کره چشم متمرکز می‌شوند. معمولا این وضعیت باعث می‌شود، اشیاء دور را واضح تر و اشیاء نزدیک را تار ببینند. پیرچشمی غیرقابل بازگشت است و معمولا با استفاده از عینک و یا لنز تماسی اصلاح می‌شود این در حالی است که نزدیک بینی با لیزر درمان می‌شود. آیا پیر چشمی درمان می‌شود؟ هیچ درمانی برای پیرچشمی وجود ندارد اما چندین روش درمانی برای اصلاح دید وجود دارد که بنا به شرایط و سبک زندگی فرد می‌تواند از عینک، لنزهای تماسی یا جراحی برای مشاهده بهتر استفاده کند. اگر پیرچشمی درمان نشود، سبب بروز شکایت‌های بینایی مثل خستگی چشم، سردرد، چشم درد و تاری دید نزدیک می‌گردد و در افرادی که کار نزدیک چشمی دقیق و طولانی‌مدت دارند، می‌تواند سبب کاهش بازدهی شود. با تعیین شیوع پیرچشمی در سنین بالای ۴۰ سال و انجام معاینات دوره‌ای چشم می‌توان مشکلات بینایی ناشی از پیر چشمی را برطرف کرد. در غیر اینصورت بینایی شخص به صورت قابل توجهی ضعیف می‌شود در حدی که فرد برای انجام کارهای روزمره خود نیاز به کمک پیدا کند. لطفا در مورد روش‌‏های پیشگیری از پیر چشمی توضیحاتی بفرمایید؟ پیر چشمی یک عارضه چشمی است که می‌‎تواند منجر به کاهش دید شود. اما شما با در نظر گرفتن برخی نکات می‌توانید از ابتلای خود به این بیماری جلوگیری کنید. برای اینکه دچار پیرچشمی نشوید، لازم است تا موارد متعددی را مدنظر قرار دهید. مهمترین موارد به قرار زیر هستند: معاینه مستمر چشم نزد پزشک متخصص چشم، کنترل فشار خون و قند خون در افراد دیابتی، رژیم غذایی خوب با مواد معدنی و آنتی اکسیدان، جلوگیری از وارد شدن ضربه به ناحیه چشم، استفاده از عینک در بیماران نزدیک‌بین یا دوربین، دوری از استرس و اضطراب، ترک سیگار و اجتناب از مصرف الکل و داروهایی که می‌توانند فشار داخل چشم را افزایش دهند.