درهم‌تنیده بودن اشکال خشونت و تبعیض چندان بر کسی پوشیده نیست و حتی در علوم اجتماعی برای آن نظریه‌پرداری هم شده است. اینکه اشکال متفاوت تبعیض و خشونت چطور با عواملی مانند جنسیت، قومیت و نژاد پیوند می‌خورند و به تبعیض مضاعف منجر می‌شود. اما فعالان مدنی در بسیاری از مواقع به فرضی بودن و دامن زدن به انگاره‌های منفی متهم می‌شوند. از این رو انجام پژوهش‌های مستقل توسط نهادهای مدنی، بر روی داده‌هایی که اتفاقا در دسترس هستند اما کمتر با درک اجتماعی به آنها توجه می‌شود اهمیت دارد.
به تازگی پژوهشی از سوی نهاد خیریه و پژوهشی «کنش علیه خشونت مسلحانه» (AOAV) منتشر شده است که بر داده‌های موجود درباره قتل‌های حل شده و حل نشده متمرکز است. این پژوهش نشان می‌دهد قاتلانی که جان افراد رنگین پوست را می‌گیرند، بسیار بیشتر از قاتل یک سفیدپوست احتمال دارد که بتوانند از مجازات بگریزند. در واقع، جان رنگین‌پوستان، در عملکرد قانون، ارزش کمتری دارد.
خیریه «کنش علیه خشونت مسلحانه» که انجام و انتشار این پژوهش را بر عهده داشته، یک خیریه مستقر در لندن است که بر ثبت، تحقیق و انتشار شواهد درباره خشونت مسلحانه و پیامدهای آن بر غیرنظامیان تمرکز دارد. این سازمان در پژوهش‌های خود خشونت مسلحانه را در سطح جهانی بررسی می‌کند و به‌ویژه بر آثار استفاده از سلاح‌های انفجاری و گرم بر جمعیت غیرنظامی تمرکز دارد. این گروه مدنی بر آشکار کردن ساختارهایی که تداوم خشونت را ممکن می‌کند پافشاری دارد.
تحلیل پرونده‌های قتل حل‌نشده در لندن در فاصله سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ نشان‌دهنده شکافی چشمگیر است: افراد متعلق به اقلیت‌های قومی ۶۱.۷ درصد از قربانیان ثبت‌شده قتل را تشکیل می‌دهند، اما سهم آنها از تمامی پرونده‌های قتل حل‌نشده به ۹۲.۹ درصد می‌رسد.
همچنین در فاصله سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳، افراد سیاه‌پوست قربانی ۴۰ درصد از کل قتل‌ها بودند، اما ۷۳ درصد از پرونده‌های حل‌نشده قتل در این دوره را تشکیل می‌دهند. در بازه گسترده‌تر سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ هم، قربانیان سیاه‌پوست ۸۳.۷ درصد از تیراندازی‌های حل‌نشده، معادل ۳۶ قربانی و ۷۳.۵ درصد از چاقوکشی‌های حل‌نشده، معادل ۳۹ قربانی، را تشکیل می‌دهند.
وب‌سایت گاردین از نتایج این پژوهش گزارش منتشر کرده و از پلیس لندن در این باره پرس و جو کرده است. پلیس متروپولیتن لندن می‌گوید بخشی از این تفاوت آماری را می‌توان با اعتماد کمتر افراد سیاه‌پوست به پلیس توضیح داد. به گفته آنها پلیس قصد دارد برای کاهش این شکاف کاری کند.
«پل بروگدن»، فرمانده بخش تحقیقات قتل پلیس متروپولیتن، به گاردین گفت: «می‌دانیم که خشونت شدید به شکل نامتناسبی برخی جوامع را تحت تاثیر قرار می‌دهد، به‌ویژه مردان جوان سیاه‌پوست را که کمترین میزان اعتماد به پلیس را دارند. متاسفانه این وضعیت باعث می‌شود قربانیان یا شاهدان کمتر حاضر باشند پیش بیایند و به ما اعتماد کنند.»
اما پاسخ پلیس برای بسیاری از فعالان مدنی علیه خشونت قانع‌کننده نیست و به اعتقاد آنها بار مسئولیت بار دیگر بر دوش مردان رنگین پوست گذاشته می‌شود.
از دیگر نتایج غافل‌گیر کننده پژوهش این است که قتل‌های ناشی از تیراندازی بیشتر از قتل‌های ناشی از چاقوکشی بدون نتیجه باقی می‌مانند. در واقع هرچقدر سلاح‌ها مرگ‌بارتر هستند، قانون کمتر به دنبال آنها رفته است.
بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳، به‌طور میانگین سالانه ۱۲۴.۶ مورد قتل در لندن ثبت شده است. چاقوکشی عامل ۶۵.۳ درصد از کل قتل‌ها و تیراندازی عامل ۸.۷ درصد آنها بوده است. این حال، از میان ۴۱ پرونده قتلی که در این دوره همچنان حل‌نشده باقی مانده‌اند، ۳۸ درصد مربوط به تیراندازی بوده است. این رقم بیش از چهار برابر سهم تیراندازی از کل قتل‌هاست.
«الکس گامامپیلا»، بازرس ارشد و کارآگاه بخش قتل اسکاتلندیارد به گاردین می‌گوید: «در تیراندازی معمولا برنامه‌ریزی و فکر بیشتری وجود دارد، در حالی که در چاقوکشی ممکن است فرد به‌صورت ناگهانی چاقویی بردارد و ضربه‌ای وارد کند.»
او اضافه می‌کند: «همین عوامل باعث می‌شوند حل پرونده‌های مربوط به سلاح گرم دشوارتر باشد.»
«ایان اوورتون» از سازمان اقدام علیه خشونت مسلحانه درباره یافته‌های این پژوهش به گاردین می‌گوید: «دلایل متعددی وجود دارد که چرا تحقیقات درباره چنین قتل‌هایی به‌ویژه دشوار است، اما نتیجه برای خانواده‌های قربانیان اغلب روشن به نظر می‌رسد: جوامعی که بیش از همه از خشونت مرگبار آسیب می‌بینند، اغلب همان جوامعی هستند که کمتر احتمال دارد شاهد به عدالت سپرده شدن عاملان این خشونت باشند.»
«این وضعیت به‌خودی‌خود می‌تواند بی‌اعتمادی موجود را عمیق‌تر کند و این تصور را به وجود آورد که حمایت قانون از افراد مختلف یکسان نیست. این قطعاً نمی‌تواند اتفاق خوبی باشد.»
پلیس متروپولیتن لندن نرخ بالایی در کشف و حل پرونده‌های قتل دارد. از هر ۱۰ قتل، تقریبا ۹ مورد به اجرای عدالت درباره عاملان منجر می‌شود. البته باید گفت که به طور کلی میزان قتل در لندن طی یک دهه گذشته کاهش داشته است. بنابراین پلیس نشان داده که توانایی حل پرونده‌های قتل را داراست.
حالا که نتایج این پژوهش منتشر شده و دلایل محکم‌تری برای اثبات نابرابری در اجرای عدالت میان قومیت‌ها وجود دارد، نهادهای مدنی کوچک و مستقل بهتر می‌توانند در ائتلاف با هم قرار بگیرند و از مطالبه‌گری برای پایان دادن به خشونت چند قدم جلو رفته و به کنش‌های معنادارتری فکر کنند.
خیریه «کنش علیه خشونت مسلحانه» علاوه بر پژوهش و جمع‌آوری داده، فعالیت‌های خود را به حوزه سیاست‌گذاری و آگاهی عمومی هم گسترش می‌دهد. این سازمان می‌گوید یافته‌های پژوهشی‌اش در مجامعی مانند سازمان ملل متحد و پارلمان بریتانیا ارائه شده و در رسانه‌ها و مقالات دانشگاهی هم مورد استناد قرار گرفته است. به این ترتیب، مدل فعالیت آنها صرفا تولید گزارش و مطالبه‌گری نیست. استفاده از داده و پژوهش برای افزایش شفافیت، طرح پرسش درباره سیاست‌های مرتبط با سلاح و خشونت و تقویت پاسخگویی نهادهای مسئول هم می‌توانند از ماموریت‌های یک نهاد مدنی باشد.
