خاموشی در سایه تهدید؛ اگر برق برود، شهر چگونه دوام می‌آورد؟

ساعت از عصر گذشته و تاریکی زودتر از همیشه بر خانه‌ها نشسته است. آسانسورها از کار افتاده‌اند، چراغ‌ها خاموش‌اند و صدای نگرانی در گفت‌وگوهای خانوادگی پیچیده. در چنین وضعیتی، اولین واکنش چیست؟ ترس، سردرگمی یا مدیریت؟ این همان نقطه‌ای است که زندگی روزمره جای خود را به «بقا در بحران» می‌دهد.

در پی افزایش نگرانی‌ها درباره احتمال اختلال در زیرساخت‌ها، از جمله برق، علی امین پژوهشگر گروه مطالعات نوسازی و بازآفرینی شهری مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران، مجموعه‌ای از توصیه‌های کاربردی برای مواجهه با این وضعیت ارائه کرده است.

او با تأکید بر اینکه در شرایط بمباران شهری، قطع برق یکی از رایج‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین بحران‌هاست، می‌گوید: این وضعیت می‌تواند هم‌زمان ایمنی، سلامت و عملکرد عادی زندگی شهری را مختل کند؛ بنابراین «آمادگی» به اندازه «واکنش» اهمیت دارد.

امین نخستین گام را حفظ آرامش می‌داند: در لحظه قطع برق، بررسی وضعیت اعضای خانواده، به‌ویژه کودکان و سالمندان، باید در اولویت قرار گیرد. او هشدار می‌دهد استفاده از شمع، برخلاف تصور رایج، خطر آتش‌سوزی را افزایش می‌دهد و چراغ‌قوه گزینه‌ای ایمن‌تر است.

در داخل ساختمان، خطرات پنهان بیشتری وجود دارد؛ از گیر افتادن در آسانسور گرفته تا آسیب وسایل برقی هنگام وصل مجدد جریان. به همین دلیل توصیه می‌شود شهروندان از آسانسور استفاده نکنند، مسیرهای تردد را با نور ایمن روشن نگه دارند و وسایل حساس را از پریز جدا کنند.

اما خاموشی فقط به روشنایی محدود نمی‌شود؛ «مدیریت منابع» به مسئله‌ای حیاتی تبدیل می‌شود.

چراغ‌های اضطراری، پاوربانک‌ها و باتری‌ها باید به‌صورت هدفمند استفاده شوند. داشتن یک منبع نور برای هر فرد، می‌تواند از سردرگمی در تاریکی جلوگیری کند.

در همین حال، غذا و دارو نیز وارد معادله بحران می‌شوند. امین توضیح می‌دهد: باز و بسته کردن مکرر یخچال، سرمای آن را از بین می‌برد؛ حتی پوشاندن آن با پتو می‌تواند به حفظ دما کمک کند. داروهای حساس به دما نیز باید با روش‌های جایگزین مانند نگهداری در فلاکس حاوی یخ خشک حفظ شوند.

مسئله آب، یکی از جدی‌ترین اضلاع این بحران است. به گفته این پژوهشگر، هر خانوار باید برای حداقل ۲۴ تا ۷۲ ساعت، ذخیره آب آشامیدنی داشته باشد؛ توصیه‌ای که در بسیاری از بحران‌های شهری به یک استاندارد تبدیل شده است.

در حوزه ارتباطات، چالش دیگری شکل می‌گیرد: باتری تلفن همراه محدود است و دسترسی به اطلاعات دشوارتر. امین تأکید می‌کند که دریافت اخبار باید صرفاً از منابع رسمی انجام شود و رادیوهای باتری‌خور می‌توانند در این شرایط، نقش کلیدی ایفا کنند.

اما خطرات بیرون از خانه نیز کم نیست.خیابان‌های تاریک، چاله‌ها، آوار یا حتی سیم‌های برق می‌توانند به تهدیدی جدی تبدیل شوند. توصیه روشن است: تردد غیرضروری در شب باید به حداقل برسد.

مدیریت روزهای اول

در روزهای ابتدایی خاموشی، «سازماندهی» اهمیت پیدا می‌کند. تقسیم مسئولیت‌ها در خانواده، همکاری با همسایگان و ایجاد شبکه‌های محلی اطلاع‌رسانی، می‌تواند تاب‌آوری را افزایش دهد.

بهداشت و سلامت

کمبود آب و اختلال در خدمات شهری، خطرات بهداشتی را تشدید می‌کند. استفاده بهینه از آب، دفع صحیح زباله و تهویه مناسب، از بروز بحران‌های ثانویه جلوگیری می‌کند.

انرژی جایگزین؛ فرصت یا تهدید؟

استفاده از اجاق گاز، وسایل گرمایشی یا ژنراتورها اگر بدون رعایت اصول ایمنی باشد، می‌تواند به فاجعه منجر شود. تأکید می‌شود ژنراتورها حتماً در فضای باز استفاده شوند.

خاموشی فقط یک بحران فیزیکی نیست؛ فشار روانی آن نیز قابل توجه است. گفت‌وگو، برنامه‌ریزی روزانه ساده و حفظ ارتباط اجتماعی، می‌تواند از شدت اضطراب بکاهد.

در سناریوی قطع برق طولانی‌مدت، سبک زندگی شهری ناگزیر به تغییر است؛ وابستگی به وسایل برقی کاهش می‌یابد، فعالیت‌ها با نور روز تنظیم می‌شود و استفاده از مواد غذایی خشک افزایش پیدا می‌کند. همچنین، شکل‌گیری همکاری‌های محله‌ای برای استفاده مشترک از منابع، به یک الگوی جدید زیستی تبدیل خواهد شد.

در این میان، نقش مدیریت شهری نیز تعیین‌کننده است؛ از تأمین برق اضطراری برای مراکز حیاتی گرفته تا ایجاد ایستگاه‌های شارژ عمومی و اطلاع‌رسانی شفاف درباره زمان‌بندی‌ها.

قطع برق در شرایط بحرانی می‌تواند بخش‌های مختلف زندگی شهری را تحت تأثیر قرار دهد؛ از ایمنی و سلامت گرفته تا ارتباطات و تأمین نیازهای اولیه. تجربه چنین شرایطی نشان می‌دهد که آمادگی خانوارها، مدیریت مصرف منابع، همکاری محلی و اطلاع‌رسانی دقیق می‌تواند نقش مهمی در کاهش آسیب‌ها و حفظ حداقل پایداری زندگی روزمره داشته باشد.