«نوجوانی» در حال از بین رفتن است

نوجوانی به عنوان یک ایده بنیادین و یک تجربه خاص بر مبنای ارتقای دوران کودکی و مرحله ای فراتر از آن در سراسر دنیای غرب به عنوان یک ایده ال رشد کرد. در دهه های پایانی قرن نوزدهم، ملت ها کیفیت فرهنگ خود را با رفتار با فرزندانشان تعریف کردند. همانطور که جولیا لاتروپ، اولین مدیر دفتر کودکان ایالات متحده، اولین و تنها آژانسی که به طور انحصاری به رفاه کودکان اختصاص دارد، در دومین گزارش سالانه خود این مطلب را عنوان کرد، که : رفاه کودکان "روح عمومی و میزان وجود دموکراسی در یک جامعه را به ما نشان می دهد". در جوامع مترقی خانواده ها با تأکید بر بازی و مدرسه از فرزندان خود مراقبت می کردند. از والدین انتظار می رفت که با دور نگه داشتن فرزندانشان از کار کودک و انواع اطلاعاتی که مناسب کودکان نبود، از معصومیت فرزندان خود محافظت کنند. در واقع در این دوران بهداشت، حفاظت و آموزش اصول حاکم بر زندگی کودک شد که خانواده ها ملزم به رعایت آن بودند و خود را در برابر تامین آن مسئول می داستند. این تحولات نهادی با ظهور ادبیات جدیدی در حوزه کودک همراه شد که فانتزی و تخیل کودکان را ارتقا داد و بر ویژگی‌های خاص دوران کودکی تمرکز کرد. اما در ایالات متحده اوضاع کمی فرق داشت. آمریکایی ها با گسترش حمایت های خاص تربیتی برای دوران سال های نوجوانی در واقع مرزهای هدف رشد و مدیریت دوران کودکی را به عنوان یک مسئله بنیادین در جامعه دموکراتیک جابجا کردند. آن ها در حقیقت دامنه مرسوم دوران کودکی یعنی سالهای ۱ تا ۱۲ سالگی را که کودک به طور طبیعی وابستگی های زیادی برای رشد و تعلیم به دیگران داشت توسعه داده و به سال های پس از آن نیز تعمیم دادند. در حقیقت شاید بتوان گفت این توسعه حوزه مراقبتی و مطرح شدن و پررنگ تر شدن «نوجوانی» در ایالات متحده دلایل متعددی داشت. در آن دوران در کنار رشد اقتصادی بالا در ایالات متحده، فضای اقتصاد شدیدا به جمعیت مهاجران که مسائل و مشکلات پیچیده ای برای خودشان داشتند وابسته بود. جوانان و نوجوانان خانواده های مهاجر به عنوان یک شهروند و نیروی کار به صورت بالقوه دارای مشکلاتی بودند که می توانست برای جامعه بحران زا باشد. به همین دلیل و برای حفاظت از آن ها و خصوصا جلوگیری از ورود آن ها به طیف بزه کاران اجتماعی و مشکلاتی که در آینده می توانست این موضوع ایجاد کند، ایالات متحده تصمیم گرفت ایده نوجوانی را به عنوان چتر حمایتی و پناهگاهی برای نوجوانان مطرح کند تا وسیله ای برای توسعه فرآیند اجتماعی شدن این طیف در سال های بعد از دوران کودکی باشد. در واقع با این کار بچه ها پس از دوران کودکی به حال خود رها نمی شدند بلکه وارد دوره نوجوانی می شدند که در این دوره هم با برنامه های حمایتی و تربیتی خاص مورد حمایت و تعلیم و تربیت قرار می گرفتند. مفهوم نوجوانی و جدی تر شدن آن باعث شد تا آمریکایی ها به فکر تاسیس نهادها و موسساتی برای راهنمایی و کمک و مشاوره به نوجوانان و خانواده های آن ها برای مدیریت این دوره بیافتند. کم کم با توسعه این نهادها و حواشی آن ایده نوجوانی به یک مضوع مهم و قدرتمند تبدیل شد. با کمک مفهوم نوجوانی، والدین آمریکایی، به ویژه آنهایی که در طبقه متوسط قرار داشتند، می توانستند مراحل بلوغ فرزندان خود را پیش بینی کنند. نوجوانی کم کم به چشم‌اندازی از رشد طبیعی تبدیل شد که برای همه جوانان قابل فهم و عملیاتی شدن بود - ویژگی پل زدن آن (ارتباط بین دوران کودکی و بزرگسالی) به جوانان آمریکایی راهی ساختاریافته برای آماده شدن برای ازدواج و کار ارائه می داد و آن ها را برای ورود به دنیای بزرگسالان آماده می کرد. اما در قرن بیست و یکم، این پل ارتباطی در دو انتهای خود رها و آویزان است زیرا محافظت از معصومیت دوران کودکی دشوارتر شده است و دوران بزرگسالی مدت ها به تعویق افتاده است. در حالی که دوران نوجوانی زمانی به شکل‌گیری و درک بسیاری از مسائل مربوط به سال‌های نوجوانی کمک می‌کرد، دیگر راه مناسبی برای درک آنچه برای جمعیت جوان در حال رخ دادن است نمی تواند باشد. و دیگر نقشه راهی برای فهم چگونگی رشد آنها به ما ارائه نمی دهد. در سال ۱۹۰۴، دکتر روان‌شناس جی استنلی هال، اصطلاح «نوجوان» را در دو بخش عمده و به همراه بسته کاملی از توصیفات فیزیولوژیکی، روان‌شناختی و رفتاری با رویکردی «علمی» مطرح کرد. همین رویکرد و تعاریف او سنگ بنای بسیاری از بحث ها در سال های بعد در مورد نوجوانی قرار گرفت. گرچه بلوغ به عنوان یک فوران قابل مشاهده در بزرگسالی در همه جوامع به عنوان یک نقطه عطف شناخته می شود، زیرا نشان دهنده قدرت جدید در بدن فرد و تجلی انرژی جنسی است. اما در ایالات متحده،این پدیده فیزیکی، مبنایی برای تأملات فکری دقیق قرار گرفت و پیامد آن، ایجاد نهادهای جدیدی شد که نوجوانی را تعریف کردند و ایده آن را توسعه دادند. درست است که در همه جوامع حرف زدن درباره بلوغ و حواشی آن تشریفاتی خاص داشت اما تقریبا میتوان گفت همچنان در هیچ جامعه ای برای این دوران تشریفات فرهنگی خاصی پیش بینی نشده بود. اما در ایالات متحده یک سری مسائل فرهنگی پیرامون دوران بلوغ شکل گرفته بود. به همین دلیل بود که مارگارت مید انسان شناس معروف دهه ۱۹۲۰ اینگونه به این مسئله نگاه کرده است: «نوجوانی آمریکایی محصول انگیزه های خاص و سبک زندگی آمریکایی است و پدیده ای منحصر به فرد می باشد.» در همین زمینه دکتر هال پیشنهادش این بود که بجای اینکه نوجوانی را صرفا دوره ای بدانیم که منجر به بلوغ جنسی شده و نشانه ای برای ورود به دنیای بزرگسالان باشد. باید به نوجوانی به عنوان مرحله مهمی از رشد نگاه کنیم که دارای ویژگی های خاص و متنوع و منحصر به فردی است که فقط در این دوران ظهور و بروز می کند. هال معتقد بود که دوره نوجوانی آینه‌ای از مرحله‌ای حساس در تاریخ رشد انسان است که اجداد بشری از طریق آن حرکت کرده و ظرفیت‌های کامل خود را توسعه می‌دهند. به این ترتیب، او به نوجوانی اهمیت زیادی بخشید، زیرا دوره زندگی فردی را به اهداف تکاملی بزرگتر مرتبط می کرد. از نظر او دوران نوجوانی نه تنها فقط یک مقطع کوتاه زمانی بلکه بزرگراهی است که می تواند دگرگونی ها و تحولات بزرگ روحی برای فرد و جامعه به ارمغان بیاورد. هال با تلاش های زیادی که انجام داد توانست دوران نوجوانی را به اندازه دوران کودکی با اهمیت جلوه دهد و بر اهمیت زیاد آن استدلال کرد و در این مسیر موفق هم بود. اما باید توجه داشته باشیم که نوجوانان در این سنین بسیار پیچیده رفتار می کنند و مسائل آن ها بسیار پیچیده تر از دوران کودکی است علاوه بر اینکه پتاسیل بسیار بالایی نیز برای میل به انجام رفتارهای خلاف عرف و قانون و بدرفتاری در آن ها وجود دارد. در همین زمینه جین آدامز، اصلاح طلبی که خالصانه و دلسوزانه پیگیر مسائل و مطالبات نوجوانان و جوانان خصوصا ازطیف مهاجران بود در کتابش با عنوان روح جوانان در خیابان های شهر(۱۹۰۹) به این مسئله اینگونه اشاره کرده است: جوانان و نوجوانان سرسختانه به این عقیده باور دارند و آن را نیاز حیاتی خود می دانند که زندگی برای آن ها باید بتواند میزان زیادی از هیجان را تامین کند. اما متاسفانه به دلیل اینکه زندگی روزمره و جامعه قادر نبوده است تا این میزان هیجان را به آن ها ببخشد به ناچار برخی از نوجوانان به سمت ارضای این نیاز از طریق قانون شکنی می روند. آدامر با علم به این مسائل تلاش زیادی کرد تا بتواند دادگاهی مخصوص سنین نوجوانی تاسیس کند تا در این دادگاه پاسخی مثبت و تعاملی به قانون شکنی نوجوانان داده شود. در واقع او به دنبال پاسخی بود تا انرژی نوجوانان به سمت اهداف مثبت هدایت شود. در نهادی که او تاسیس کرد نگاه به نوجوان به عنوان فردی بود که دارای انعطاف زیاد و شکل پذیری بالایی می باشد پس می توان و باید برای رشد فردی و اجتماعی او و بهبود فرآیند اجتماعی شدن آن تلاش بیشتری کرد. این تلاش ها قطعا باعث خواهد شد تا این قانون شکنان بالقوه اندک اندک به شهروندانی خوب و قابل اعتماد تبدیل شوند. در واقع آنچه آدامز و دوستانش را به این فعالیت ها ترغیب می کرد اوضاع نابسمانان نوجوانان و خصوصا مهاجرانی بود که به دلایل مختلف جذب باندهای سرقت و ولگردی می شدند و انرژی و هیجان خود را از این طریق تخلیه می کردند. آن ها نگران این بودند که مهاجرت بیشتر و رشد سریع شهرنشینی باعث افزایش آمار کار کودکان و نوجوانان و جرائم مربوط به این سنین شود. به همین دلیل با تاسیس این نهاد در حقیقت به دنبال حمایت و پشتیبانی از نوجوانان سرگردان بودند. در این دادگاه به نوجوانان به چشم مجرم نگاه نمی شد بلکه حتی سوابق آن ها نیز به صورت مهر و موم شده باقی می ماند تا در آینده بچه ها تاثیر منفی نگذارد. در حقیقت جنبه پرورشی و تربیتی این نهاد وجه غالب آن بود. در کنار فعالیت های اصلاح طلبانه فعالان اجتماعی مانند آنچه در بالا گفتیم، معلمان و مربیان نیز کم کم به جمع حامیان نوجوانی پیوستند و پرچم فعالیت در جهت رشد و توسعه فردی و اجتماعی بچه ها در این سنین را به دست گرفتند. آن ها معتقد بودند که مدارس در مقطع دبیرستان می تواند و باید به عنوان نهادی تصور شود که نیازهای مختلف از جمله تربیتی و آموزشی مهاجران و همه آمریکایی ها را برآورده کند. بسیاری از افراد این طیف در حقیقت ایده های خود را در این زمینه از جان دیویی الهام می گرفتند. زیرا دیویی معتقد بود هر اصلاحی برای پیشرفت و پیشبرد دموکراسی و ساخت جامعه دموکراتیک مبتنی بر آموزش و پرورش جوانانی است که موتور محرکه اجتماع خواهند بود. به همین دلیل این گروه معتقد بودند که دبیرستان های ایالات متحده باید به یک موسسه اجتماعی برای حمایت و پشتیبانی از نوجوانان تبدیل شوند و خودشان همین ایده را عملیاتی کردند. این نوع از دبیرستان های جامع تقریبا همان فعالیت های حمایتی دادگاه های آدامز را در مقیاسی بسیار بزرگتر و ملی انجام میداد. در واقع این دبیرستان ها یکی از مهمترین ابتکارات آمریکایی ها در قرن بیستم بوده است. دبیرستان در مدل جدید به عنوان نهادی دموکراتیک برای همه و نه فقط مخصوص تعداد معدودی از بچه های طبقه خاص بود. در این دبیرستان ها نوجوانی به عنوان دوره ای مهم و موثر در زندگی آینده بچه ها به رسمیت شناخته شده بود و این دوره مهم از زندگی را برای همه آمریکایی ها تعریف می کرد و کمک می کرد تا همه جامعه درباره آن حساس شده و به اهمیت آن پی ببرند. در سال ۱۹۳۱ آلبرت فرتل در مورد ویژگی هایی که لازم است تا در این مدارس وجود داشته باشد نوشت: باید برنامه ای جامع برای این دوران جدید پی ریزی کنیم تا شادی و هیجان و فعالیت های مثبت به همراه ایمان و خلاقیت همه در کنار هم وجود داشته باشد که در این صورت نوجوان به عنوان انسانی توانمند می تواند وارد عرصه اجتماع شده و در این صورت این مجموعه هم در رسیدن به اهداف خود موفق بوده است. به منظور پاسخگویی به نیازهای طیف وسیعی از دانش آموزان ، دبیرستان های ایالات متحده به سرعت از محل آموزش دروسی مانند جبر و لاتین (مبنای بیشتر آموزش در قرن ۱۹ ایالات متحده و سایر نقاط غرب) تبدیل شدند به موسسه ای که در آن نوجوانان می توانستند مهارت های حرفه ای و تجاری را بیاموزند و به تیم های ورزشی، گروه های موسیقی، کلوپ های زبان و کلاس های آشپزی بپیوندند. این دوران جدید را چارلز آر فاستر در «فعالیت‌های فوق برنامه در دبیرستان» (۱۹۲۵) چنین گزارش کرده است: به جای اینکه مانند گذشته در برابر تمایل جوانان به خلاقیت و ابتکار عمل در حوزه های مختلف، اخم کرده و با آن ها مخالفت کنیم. امروز آموخته ایم که اتفاقا فقط بر اساس همین ابتکار عمل ها و تنوع سلایق و خلاقیت ها است که می توان مبنایی محکم برای رشد سالم در این سنین ایجاد کرد. در حقیقت روحیه همکاری و آزادانه درباره ایده ها و نظرات خود حرف زدن و عمل کردن و همگی در راه خیر و صلاح تلاش کردن، پایه های اساسی دموکراسی هستند که در مدرسه و از مدرسه باید نهادینه شده و تمرین شوند. دقیقا به دلیل توجه به همین رویکرد همکاری طلبانه بود که اصلاح طلبان در این زمینه تصمیم گرفتند از گروه ها و علایق و سلایق متنوع برای گسترش این نوع دبیرستان ها کمک خواسته و دست همکاری و همیاری به سمت آن ها دراز کنند. همچنین درهای این مدارس را به روی همه نوجوانان که خواستار ورود به آن بودند باز کردند. مسئولان در واقع می خواستند تا جایی که ممکن است نوجوانان بیشتری به این مدارس بیایند و بیشتر وقتشان را در این محیط باشند. از آنجایی که مهاجران نسل دوم نیاز به یادگیری شیوه جدیدی از زندگی داشتند، نگه داشتن آنها در مدرسه برای مدت طولانی یکی از اهداف اصلی بود. گفتنی است دبیرستان هایی که در شهرهای بزرگ قرار داشتند برای جذب بیشتر نوجوانان به خصوص مهاجران تلاش های زیادی کردند و حتی برنامه های درسی خودشان را نیر تغییر دادند. همه این تلاش ها بالاخره جواب داد و این مدارس فراتر از انتظار همه به موفقیت هایی دست یافتند. در اوایل دهه ۱۹۳۰ نیمی از جوانان ۱۴ تا ۱۷ ساله ایالات متحده در این مدارس حضور داشتند و این رقم در سال ۱۹۴۰ به ۷۶ درصد از جمعیت نوجوانان افزایش پیدا کرد. این ارقام در مقایسه با آنچه در دیگر کشورهای غربی در جریان بود بسیار شگفت انگیز و امیدوار کننده بود. در دیگر کشورها عموما حضور نوجوانان تنها در موسسات ویژه نخبگان و دانشگاهی آن هم در مقیاسی بسیار محدود بود و اصلا با آنچه در ایالات متحده رخ داده بود قابل مقایسه نبود. این دبیرستان ها در حقیقت نوجوانان را دور هم جمع کردند و آن ها را با دنیای نوجوانی آشنا کردند و به آن ها فهماندند که آن ها چه کسانی هستند. می توان گفت ایده نوجوانی در همین دبیرستان ها بود که خانه خود را پیدا کرد و همین دبیرستان ها محل اصلی رشد و توسعه این ایده بودند. در این دبیرستان ها نوجوانان چون ساعات و زمانی طولانی در کنار یکدیگر بودند کم کم فرهنگ خاص خودشان و سبک لباس پوشیدن و نحوه برخوردهای خاص خودشان را ایجاد کردند. عادات مشترک گذراندن اوقات فراغت و زبان مشترکی که بین آن ها شکل گرفته بود باعث شده بود تا همه جا می توانستند یکدیگر را شناسایی کرده و دور هم جمع شوند. در طول زمان مدل موهای مختلف و ترکیب لباس پوشیدن و حتی نوع تغذیه وجوه مشترک و نقاط انسجام نوجوانان بود. تقریبا در اواسط قرن ۲۰ دبیرستان دیگر به عنوان یک پدیده عادی تلقی می شد که اکثریت نوجوانان وارد آن شده و پس از طی دورانی از آن فارغ التحصیل می شدند. جالب است بدانید که بدنه اصلی جمعیتی که رشد امروز آمریکا را رقم زدند همان جوانانی بودند که فارغ التحصیل همان مدارس بودند. به گفته جان ساویج درکتابش با عنوان نوجوانی(۲۰۰۷) ، نوجوانان آمریکایی با موسیقی و سبک های لباس متمایز خود مورد حسادت جوانان سراسر جهان قرار گرفتند. آنها نه تنها یک مرحله از زندگی، بلکه یک وضعیت ممتاز را تجسم می کردند – یعنی امتیاز کار نکردن، حق حمایت برای دوره های طولانی تحصیل، امکان موفقیت در آینده. نوجوانان ایالات متحده از ثروت جامعه خود لذت می بردند. البته ناگفته نماند که کشورها و جاهای دیگر نه از دبیرستان ها و نه از سبک زندگی نوجوانان فارغ التحصیل این مدارس نمی توانستند تقلید کنند زیرا راه اندازی و اداره چنین نهاد پر هزینه ای به پشتوانه رشد اقتصادی ایالات متحده و رشد فرهنگی در قرن بیستم بود و دقیقا به همین دلیل و به پشتوانه همین قدرت اقتصادی بود که این مدارس حتی در دوران رکود بزرگ در غرب همچنان به فعالیت خود ادامه دادند و تعطیل نشدند. شاید بتوان گفت مهمترین ویژگی این مدارس این بود که ، این نوجوانان برای دوره های طولانی در مدرسه راهنمایی شده بودند و در عین حال تشویق می شدند تا در بسیاری از فعالیت ها و انتخاب های مدرسه خود مستقل باشند، ترکیبی که خلاقیت را تقویت می کرد گرچه این ماجرا در ابتدا برای برخی خانواده ها خصوصا خانواده های مهاجرین مطلوب نبود و آن ها را نسبت به از دست دادن کنترل و نظارت بر روی فرزندانشان نگران می کرد اما به مرور با فراگیر شدن این مدارس عموم آمریکایی ها فرزندان خود را به این مدارس می فرستادند. آمریکایی ها با هر پیشینه ای فرزندان خود را در این مدارس ثبت نام می کردند و به همین ترتیب دبیرستان های آمریکایی همراه با فرهنگ پیچیده دوره نوجوانی بخش مهمی از فرآیند ادغام نسل دوم مهاجرین در جامعه آمریکا و یک رنگ شدن جامعه آمریکا را بر عهده گرفته و به بهترین نحو انجام داد. می توان گفت در یک سوم پایانی قرن بیستم دبیرستان ها در ایالات متحده چندین نسل تربیت کرده و به جامعه تحویل داده بودند و از این طریق به یک تجربه موفق و عمومی و آشنا برای همه مردم تبدیل شدند. والدین به این سیستم جدید اعتماد کردند و به آن عنوان راهنمایی خوب برای زندگی فرزندانشان نگاه کردند. دبیرستان به عنوان یک نهاد نگهبان، بچه ها را از خیابان ها دور نگه می داشت و تحت نظارت پرستاران، مشاوران راهنمایی (و گاهی متخصصان بهداشت روان) و همچنین مربیان بود. والدین، از جمله مهاجرانی که تازه فرزندان شان وارد دبیرستان شده بودند ، همچنین یاد گرفته بودند که چگونه با نوجوانان خود که گاهی اوقات سرکش می شدند رفتار کنند. تا دهه ۱۹۷۰، بسیاری از دبیرستان‌ها با اخراج دختران باردار (و آنهایی که مشکوک به فعالیت جنسی هستند) از مدرسه، بر تمایلات جنسی نظارت می‌کردند، بنابراین دستورالعمل‌هایی را اعمال می‌کردند که محدودیت‌های جنسی را تعیین می کردند. در همین زمینه مدارس تنها واکنش حذفی نداشتند بلکه مدارس با حمایت از جشن ها و سایر رویدادهای اجتماعی، هنجارهایی را برای رفتار جنسیتی نوجوانان تعیین می کردند که برای آن ها مفید بود و آن ها را از بی بند و باری جنسی نجات می داد. البته نباید فراموش کنیم که رابطه خانواده ها و مدارس دبیرستان یک رابطه تعاملی و دوسویه بود و همین باعث تداوم و استحکام این نهاد شده بود. همانطور که مدارس به والدین در تربیت و نظارت بچه ها کمک می کردند، فضای درون مدارس و گعده های دوستانه نوجوانان نیز فضایی مستقل و آزاد از خانواده برای ایشان ایجاد کرده بود که می توانستند خارج از محیط خانواده به تفریح و سرگرمی های خود در جمع دوستانه بپردازند.این در واقع بهانه‌ای برای بیرون ماندن بعد از ساعات مدرسه و در آخر هفته‌ها برای آنها فراهم می‌کرد. و انواع مختلفی از فعالیت های دوستیابی را قانونی می کرد و در واقع والدین را از آن ها دور نگه می داشت. چنین پدیده ای باعث می شد تا نوجوان بیشتر خودش را بشناسد و حس استقلال بیشتری داشته و اعتماد به نفس بالاتری پیدا کند که همه اینها برای آینده او بسیار مفید بود. اریک اریکسون روان شناس آمریکایی در همین خصوص معتقد بود که همین تعاملات دو سویه و فرهنگ دبیرستانی باعث میشود تا حس تعلیق نوجوانان در فضای بین کودکی و بزرگسالی که باعث ایجاد بحران هویت می شود از بین برود و جای خود را به شناخت دقیقی از موقعیت و شرایط نوجوان نسبت به خودش بدهد. یعنی نوجوان در این رفت و برگشت ها خودش را می شناسد و هویت و جایگاه خودش در خانواده و اجتماع را به رسمیت می شناسد. اما با وجود همه این امتیازات، در پایان قرن بیستم، نقش ویژه نوجوانی در فرهنگ ایالات متحده شروع به از بین رفتن کرد. رقابت جهانی باعث شده بود که مهارت های کسب شده در دبیرستان منسوخ شود زیرا سطوح بالاتر گواهینامه تحصیلی در محل کار ضروری شد. مزیت آموزشی برتر ایالات متحده و شایستگی دانش‌آموزان آن به چالش کشیده شد، زیرا سایر کشورها پیشرفت کردند و به فرزندان خود آموزش هایی را ارائه دادند که اغلب با سنجش امتیازات بین المللی برتر بود. مهاجران جدید که در دهه ۱۹۷۰ به تعداد زیادی وارد ایالات متحده شدند، با تفکیک مجدد مدارس، کمتر در دبیرستان هایی که میراث قرن بیستم بود وارد شدند وبه همین دلیل از ادغام در فضای طبیعی جامعه بازماندند. برای مثال، مهاجران لاتین تبار در مدارسی با عملکرد ضعیف باقی ماندند و دیگر راهی به دبیرستان های سابق نداشتند. کم کم دبیرستان ها که مدت ها شکوه آموزش ایالات متحده و محصول فرهنگ دموکراتیک بودند، نقش اجتماعی مرکزی خود را از دست داده بودند. فارغ التحصیلی از دبیرستان، که زمانی آخرین گام برای اکثر آمریکایی ها در مسیر کار و روابط پایدار منتهی به ازدواج بود، دیگر نقطه پایان مهمی در راه بلوغ محسوب نمی شد. نه راهی برای انتقال مؤثر به بزرگسالی و نه کالای ارزشمندی برای نوجوانان به حساب می آمد. در همین دوران رفتن به دانشگاه به بخشی ضروری از هویت طبقه متوسط تبدیل شد و این امر تکمیل نوجوانی را برای همه پیچیده کرد. اکنون که رفتن به کالج برای موفقیت اقتصادی ضروری تلقی می شد، ناکامی در رفتن به کالج نشان دهنده یک نقص در آینده نوجوان و یک نقطه منفی در بزرگسالی او بود. گسترش تحصیلات دانشگاهی و ضروری جلوه یافتن آن درجامعه در دهه ۲۰ (و گاهی اوقات حتی تا دهه ۳۰) رابطه بین مرحله بلوغ جسمی (بلوغ) و تجربیات اجتماعی را که در مفهوم نوجوانی به آنها متصل شده بود، به شدت کاهش داد. این فاصله تمایلات جنسی فعال، که در یک زندگی دبیرستانی(نوجوانی) مدیریت می شد، از بین رفته بود، اکنون امور جنسی زودتر و زودتر وارد زندگی جوانان می شد، در حالی که ازدواج به طور چشم گیری به تأخیر می افتاد. این دوران دیگر هرچه بود نمی توانست نوجوانی دانسته شود زیرا نوجوانی قرار بود تنها مهلتی چندساله برای آمادگی یافتن جهت ورود به دنیای بزرگسالان باشد نه اینکه چندین سال طول کشیده و کش پیدا کند. جفری آرنت در نهایت نام این دوران تعلیق بین نوجوانی و بزرگسالی را بزرگسالی در حال ظهور عنوان کرد. همانطور که در قرن جدید مرز نوجوانی با بزرگسالی دچار تحول شد مرز کودکی نیز با نوجوانی دستخوش تغییرات زیادی شد مثلا سن بلوغ جنسی برای دختران به شدت کاهش یافت و دختران دچار بلوغ زودرس شدند. در همان زمان، یک فرهنگ جنسی علنی شروع به ایجاد نگرانی برای والدین کودکان هشت ساله در مورد مواجهه زودهنگام فرزندانشان با سبک های لباس بسیار تحریک آمیز، موزیک ویدیوها و بازی های ویدیویی کرد. در دهه ۱۹۹۰، اینترنت تمام تلاش‌های قبلی برای محافظت از معصومیت کودکان در برابر آگاهی زودهنگام از مسائل بزرگسالان را منسوخ کرد. تلاش‌های اولیه برای چسباندن برچسب‌های مناسب سن به فیلم‌ها و موسیقی (یا پخش برنامه‌های تلویزیونی پرخطر در ساعات پایانی شب) بی تاثیر شد زیرا رایانه و بعداً گوشی های هوشمند هر زمان که بچه‌ها اراده می کردند، دنیا را به روی چشمانشان باز می کرد. در دهه ۱۹۹۰، به عنوان نشانه ای از استقلال جنسی جدید، دختران ۱۴ ساله می توانستند بدون رضایت والدین خود سقط جنین کنند. بچه هایی که در گذشته در سرزمین فانتزی ذهنشان در دوران کودکی خود با موجودات جادویی و حیوانات سخنگو، جادوگران خوب و آدم‌های کوچک زندگی می‌کردند، اکنون با حجم زیادی از تخیلات دیستوپیایی جنسی و خشونت مواجه بودند. اگرچه ما هنوز از اصطلاح «نوجوانی» استفاده می کنیم،اما باید بدانیم که سیگنال های فرهنگی آن عمدتاً بی ربط هستند و ربطی به ایده نوجوانی که در قرن بیستم مطرح شد ندارد. ایده تعلیق موقتی که زمانی باعث می شد تا نوجوانان هویت‌های باثباتی در خود ایجاد کنند و خود را بشناسند، اکنون دور از ذهن به نظر می‌رسد، زیرا هویت آن ها حتی در۲۰ سالگی و گاهی ۳۰ سالگی هنوز شکل نگرفته است و همچنان با بحران هویت روبرو هستند. اکنون هیچ جایگزین مؤثری برای انسجامی که زمانی توسط ایده نوجوانی و دو نهاد دموکراتیک برآمده از آن ارائه می شد یعنی دبیرستان دولتی و دادگاه اطفال وجود ندارد. عناصر امیدوارکننده نهفته در نوجوانی - این باور که می توان انرژی نوجوانی را به سمت خیر عمومی جذب کرد - نیز از بین رفته است. درست است که کالج ها و دانشگاه ها در زمینه تحصیلی پیشرفت کرده اند اما به دلیل اینکه در سنین بالاتر با بچه ها مواجهه دارند دیگر تمایلی به ارائه خدمات تربیتی ندارند به همین دلیل می توان گفت امروزه متاسفانه دانش آموزان و دانشجویان در امور جنسی و اجتماعی بسیار تنها هستند. انقلاب جنسی در دهه ۱۹۷۰ اکثر مقرراتی را که زمانی بر استانداردهای رفتاری (به ویژه برای زنان جوان) در مواردی مانند مصرف جنسی و الکل حاکم بود، حذف کرد. با این حال، در سال‌های اخیر، متخصصان کالج ها شروع به پر کردن این شکاف کرده‌اند و دفتر امور دانشجویان را در زمینه مشاوره توسعه داده‌اند تا راهنمایی‌ها و کمک‌های عملی بیشتری را در پاسخ به موارد شدید مستی و تبلیغات در مورد تجاوز جنسی در محوطه دانشگاه ارائه دهند. دانشگاه‌ها نسبت به روش‌هایی که در آن زندگی دانشگاهی به آخرین نسخه دبیرستان تبدیل می‌شود کم کم آگاه می‌شوند. اکنون شاید بتوان مفهوم «نوجوانی» را در زندگی دانشجویان لیسانس به کار برد، زیرا رفتن به کالج بخشی از رشد جوانان در ایالات متحده شده است. در پایان می توانیم به این نتیجه برسیم که با همه این تلاش ها اما امروزه، زندگی اکثر جوانان با خط مشی دوران نوجوانی مطابقت ندارد و نهادهای قرن بیستم فرسوده و قدیمی شده اند. والدین بدون منابع فکری که در گذشته توسط دبیرستان ها در اختیارشان بود درکی از نوجوانان و ۲۰ ساله هایشان ندارند تا توان مدیریت آن ها را داشته باشند.اکنون نوجوانی به عنوان یک تجربه معنادار و مفید، در حال از بین رفتن است. باید فکری کرد... نویسنده: فرانک جواهری