جامعه از معلولان غافل شده و نیاز به تلنگر دارد

دکترکامران عاروان _ رئیس هیات مدیره شبکه ملی تشکل‌های مردم نهاد معلولان جسمی حرکتی البته که هر نوع از معلولیت نیازها و خواسته‌های خود را دارند. همچنین باید توجه داشته باشیم که بسیاری از معلولان ذهنی چند معلولیتی هستند و نگهداری از آنها مشقات بسیاری به همراه دارد. ارزش این نامگذاری‌های مناسبتی به برگزاری برنامه‌های کمی و صوری نیست بلکه به این است که بتوان به جامعه غافل شده از این نوع معلولان و خانواده‌هایشان، تلنگری زده و موجب تغییر و تحولی جدی و عمیق شد، وگرنه سال‌هاست که این روزهای مرتبط با این افراد، می‌آیند و می روند. شناخت نیازهای اساسی این افراد به عنوان شهروندان اصیل امری لازم است و همراه آن برآورده‌سازی این نیازها به هر طریق ممکن ضرورت تام و تمام دارد. بهترین حالت برای زندگی فرد معلول، زندگی همراه خانواده‌هایشان است، اما خانواده‌هایی که افراد معلول را نگهداری می‌کنند دچار مشقات و سختی‌های بسیاری هستند و غالبا از بی‌یاوری و بی‌حمایتی در رنج به سر می‌برند و هزینه‌های سنگینی را به تنهایی به دوش می‌کشند. به نظر می‌رسد دولت و جامعه در این‌باره باید بسترهای لازم را به گونه‌ای فراهم کند که آنها بتوانند بدون دغدغه از فرزندان معلول خود بطور شایسته‌ای نگهداری کنند. با همه این اوصاف باید اذعان داشت که خانواده و جامعه هم باید به حفظ استقلال فرد معلول کمک کنند و دلرحمی افراطی باعث نشود که او نتواند در جامعه حضور یابد و در مشارکت‌های اجتماعی نقش خود را به درستی و کامل ایفا کند، فرد معلول باید خودباوری لازم را داشته باشد و حرکت کردن به مسیر دلخواه و بروز استعدادهای خاص خودش را باید به او آموخت. اشتغال فرد معلول نیز در کسب این استقلال یاری رسان خواهد بود و اگر شرایط شغلی مناسبی برای افراد معلولی که توانایی کار دارند، فراهم شود آنها را از مستمری‌بگیر بودن و سربار بودن همیشگیشان از خانواده و سازمان‌های حمایتی، بی‌نیاز می‌کند. آموزش‌های عمومی و تخصصی درست و به موقع این افراد توسط تمام افراد مرتبط با آنها چه خانواده و چه مربیان و معلمانشان به کسب شخصیتی مستقل و توانمند و کوشا منجر می‌شود. این مسیر هزینه‌های بعدی که به انحای مختلف برای این افراد انجام می‌شود را کاهش می‌دهد. در پایان باید به دسترس پذیری و مناسب‌سازی فیزیکی و فرهنگی همه عرصه‌های جامعه هم اشاره داشت. اگر محیط‌های عمومی و خصوصی برای پذیرش این آمادگی نداشته باشند تمام برنامه‌ریزی‌ها و قانون‌نویسی‌ها و اقدامات فوق بلا اثر خواهد بود و ضرورت دارد که عاملان و مسئولان مصر به اجرای این مورد و موارد دیگر شوند و معلولان را همواره در اولویت و پیوست کارهای خود قرار دهند.