در دنیایی که آموزش، بانکداری، بهداشت و اشتغال بر بستر شبکه جریان دارد، محرومیت از اینترنت باکیفیت و آزاد، دیگر به معنای قطع ارتباط نیست، بلکه به معنای محرومیت از «حقِ حیاتِ اجتماعی و اقتصادی» است. حق بر اینترنت امروز همان جایگاهی را دارد که حق بر سوادآموزی در قرن بیستم داشت؛ ابزاری که بدون آن، سایر حقوق شهروندی عملا از دسترس خارج می‌شوند.

این تصمیم رسمی، پس از سال‌ها انتظار و مقاومت اداری و فرهنگی، گامی مهم در به رسمیت شناختن حقوق زنان و تحقق برابری قانونی در جامعه ایران محسوب می‌شود.