«خانم برو کنار»، « آقا بپا» این جمله‌ها برای هرکسی که دست کم یک‌بار گذارش به بازار بزرگ تهران افتاده باشد، آشناست. حمل و نقل کالا در بازار عمدتا توسط کارگرانی با گاری انجام می‌شود که به آنها باربر می‌گویند. آن‌ها که برای لقمه‌ای نان؛ از طلوع صبح تا غروب آفتاب سیزیف‌وار حجم‌هایی چند برابر وزن خود را از این سو به آن سوی بازار می‌کشند یا هل می‌دهند.

بازار انعکاس حال خوب یا حال بد شهر است. لبخند آن در گرو شلوغی، هیاهو و فریادهای دعوت‌کننده فروشندگان و شوق و توانایی مردم در خرید است و تصویر آن، تهی از مردم، همراه با فروشندگانی که در آستانه در فقط انتظار می‌کشند خبر از حال و روزی نه چندان امیدوار‌کننده می‌دهند. و دوباره، و صد باره مردمی که از بلا جان به در می‌برند و زنده می‌مانند رهسپار بازار می شوند. هر زمان که کرکره‌ای بالا می‌رود و خریداری به شوق دیدن و خریدن در آن پا می‌گذارد، یعنی زندگی دارد برمی‌گردد، هرچند بی‌رمق اما امیدوارکننده.

خیابان‌های شهرهای مختلف ایران از هفتم دی ماه محل برگزاری تجمعات اعتراضی‌اند. اعتراضی که از کسبه پاساژ علاءالدین و بازار شروع شد و حالا دامنه آن به شهرهای مختلف ایران رسیده است. این فریادها به گفته جامعه‌شناسان حاصل صداهایی است که شنیده نشدند.