اگر عدالت توزیعی به ما بگوید «چه چیزی» به دست میآوریم و عدالت رویهای بگوید «چگونه» به آن میرسیم، عدالت تعاملی بر لایه عمیقتری دست میگذارد: «با ما چگونه برخورد میشود؟» این نوشتار به واکاوی این مفهوم میپردازد که چرا برخورد محترمانه کارگزاران نه یک تعارف اخلاقی، بلکه ستون فقرات رفاه اجتماعی و مشروعیت سیاسی است.
حرومیت توده ها از اعتبارات خرد، نه تنها شکاف طبقاتی را عمیقتر کرده، بلکه حق دسترسی برابر به فرصتهای رشد را از بدنه اصلی اقتصاد سلب کرده است؛ نبردی نابرابر میان ابر بدهکاران و متقاضیان وامهای معیشتی که ریشه در ساختارهای توزیع ثروت دارد.
بسیاری از شهروندان اروپایی، نه به دلیل نقص قانون، بلکه به سبب طراحی و عملکرد پیچیده درونی دستگاههای اداری، از دریافت حقوق خود محروم میمانند.
بدون یک سیستم مالیاتی عادلانه و مکانیزمهای بازتوزیع، شعار برابری فرصتها تنها یک بیانیه اخلاقی است که هیچ ابزاری برای تحقق ندارد. بازتوزیع ثروت در حقیقت فرآیند تبدیل داراییهای متمرکز غیرمولد به زیرساختهای عمومی است که امکان رقابت منصفانه را برای تمامی طبقات جامعه فراهم میکند. مالیات در این نگاه نه یک دستاندازی به مالکیت خصوصی بلکه به مثابه حق جامعه بر ثروتی است که تنها در پناه زیرساختهای جمعی به دست آمده است. در این گزارش ابعاد بازتوزیع را به عنوان ضامن اجرایی عدالت اجتماعی واکاوی میکنیم.
در ادبیات مدرن رفاه، فقر دیگر صرفاً به معنای کمبود درآمد نیست بلکه به معنای محرومیت از فرصتهایی است که به انسان اجازه میدهد زندگی ارزشمندی را تجربه کند. در واقع فقر میوه تلخ درختی است که ریشههای آن در نابرابری فرصتها و شاخههای آن در نبود زیرساختهای رفاهی خشکیده است. در این گزارش فقر را نه به عنوان یک پدیده اتفاقی بلکه به عنوان نقطه شکست پروژه عدالت اجتماعی واکاوی میکنیم.
