به گزارش آتیه‌آنلاین، صندوق ثروت انرژی جدید ۲ میلیارد پوندی دولت انگلیس که روز چهارشنبه در کنار تایید میدان گازی جکداو (Jackdaw) اعلام شد، درآمدهای مالیاتی نفت و گاز دریای شمال را به انرژی‌های تجدیدپذیر و زیرساخت‌های کم‌کربن هدایت خواهد کرد.
اما این اعلامیه، باعث شد این سوال دوباره زنده شود که اگر انگلیس، نیم قرن پیش، پس‌انداز ثروت نفتی خود را آغاز می‌کرد، چه می‌شد؟
به گزارش ایسنا، طبق مدل‌سازی خزانه‌داری که توسط بی‌بی‌سی گزارش شده است، اگر انگلیس ۲۰۰ میلیارد پوند تاریخی خود را در درآمدهای مالیاتی نفت و گاز دریای شمال سرمایه‌گذاری می‌کرد و بدون برداشت، بازده قابل مقایسه با صندوق نروژ را به دست می‌آورد، می‌توانست یک صندوق ثروت ملی به ارزش تقریبی یک تریلیون پوند جمع‌آوری کند.
در عوض، دولت‌های متوالی انگلیس این درآمدها را خرج کردند و از فرصت ایجاد یک سبد سرمایه‌گذاری ملی دائمی صرف نظر کردند.
نروژ رویکرد متفاوتی در پیش گرفت. صندوق بازنشستگی دولتی جهانی آن، اولین انتقال سرمایه خود را در سال ۱۹۹۶ دریافت کرد و به یک غول مالی با ارزش تقریبی ۲.۴ تریلیون دلار تبدیل شده است که توسط درآمدهای نفتی و دهه‌ها بازده سرمایه‌گذاری پشتیبانی می‌شود.
برخلاف صندوق نروژ که عمدتا در خارج از کشور سرمایه‌گذاری می‌کند و به تامین مالی هزینه‌های دولت کمک می‌کند، صندوق جدید ثروت انرژی انگلیس در صندوق ثروت ملی قرار خواهد گرفت و برای انرژی‌های تجدیدپذیر داخلی و پروژه‌های کم کربن اختصاص می‌یابد.
جان هیلی، وزیر دارایی، گفت که این ابتکار عمل تضمین می‌کند که منابع هیدروکربنی باقی‌مانده می‌کند به تامین مالی صنایع آینده کمک می‌کند.
این اعلامیه همزمان با تایید دولت از پروژه گازی جکداو شل در دریای شمال که مدت‌ها به تعویق افتاده بود، همزمان شد.
طبق اعلام دولت انگلیس، جکداو می‌تواند تولید گاز داخلی انگلیس را در اوج تولید تقریبا ۶ درصد افزایش دهد، از صدها شغل حمایت کند و در طول عمر عملیاتی خود حدود ۲.۹ میلیارد پوند به اقتصاد این کشور کمک کند.
گروه صنعتی «انرژی‌های فراساحلی انگلیس» از این تصمیم استقبال کرد اما از وزرا خواست تا پروژه‌های اضافی را تصویب کنند، زیرا بر این باور است که بیش از ۵۰ میلیارد پوند سرمایه‌گذاری بالقوه در دریای شمال همچنان در دسترس است.
با این حال، صندوق جدید با چالشی اساسی روبرو است که نروژ هنگام شروع انباشت ثروت نفتی با آن مواجه نبود: دریای شمال انگلیس یک حوضه توسعه یافته و رو به زوال است و پیش بینی می‌شود درآمدهای مالیاتی آینده کاهش یابد.
دولت همچنین متعهد به پایان دادن به صدور مجوزهای اکتشاف جدید است، حتی با وجود اینکه توسعه‌های موجود همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند.
این امر سوالاتی را در مورد میزان واقعی انباشت این صندوق ایجاد می‌کند، به ویژه هنگامی که وظیفه آن شامل سرمایه‌گذاری مستقیم در زیرساخت‌های انرژی داخلی به جای ایجاد یک سبد مالی بین‌المللی متنوع است.
بر اساس گزارش اویل پرایس، ممکن است انگلیس سرانجام صندوق ثروت نفتی خود را داشته باشد، اما فرصت تبدیل دهه‌ها تولید دریای شمال به یک ثروت ملی تریلیون پوندی، تا حد زیادی از دست رفته است.
