پیش از آغاز جنگ، من و خانواده‌ام در سودان زندگی معمولی داشتیم. کارم تعمیر و نگهداری تلفن‌های همراه بود و از این راه درآمدی باثبات برای خانواده‌مان فراهم می‌کردم.
در سال ۲۰۲۳، یک درگیری خشونت‌بار داخلی مردم را وادار کرد سودان را ترک کنند. از سوی دیگر، دخترم بیمار شد. می‌دانستیم وضعیت او جدی است، اما نمی‌توانستیم تشخیص مناسبی دریافت کنیم، زیرا بیمارستان‌ها دیگر فعالیت نمی‌کردند و دسترسی به پزشکان و خدمات درمانی بسیار دشوار شده بود.
وقتی وضعیت دخترم وخیم‌تر شد، فهمیدم که باید سودان را ترک کنیم. جان او در خطر بود. به‌عنوان یک پدر، هیچ چیز برایم مهم‌تر از این نبود که مطمئن شوم او می‌تواند درمان مورد نیازش را دریافت کند.
مصر را انتخاب کردم، چون معتقد بودم امن‌ترین مقصد برای خانواده‌ام است. این کشور همچنین امکان دسترسی به خدمات درمانی را برای دخترم فراهم می‌کرد؛ دختری که بعدا مشخص شد به سرطان خون مبتلاست. زبان و فرهنگ مشترک هم سازگاری و هم شروع دوباره زندگی را برای ما آسان‌تر می‌کرد.
خاله همسرم پیش از آن در اسکندریه زندگی می‌کرد. او ما را تشویق کرد به مصر بیاییم و در روزهای نخست پس از ورودمان، حمایت ارزشمندی از ما کرد.
اولین چیزی که به یاد می‌آورم، احساس امنیت بود. بعد از تمام چیزهایی که تجربه کرده بودیم، رسیدن به مصر به من امید داد. مردم با گرمی از ما استقبال کردند و همین باعث شد خانواده‌ام بسیار راحت‌تر با زندگی جدیدمان سازگار شوند.
در سودان از نظر مالی وضعیت باثباتی داشتم، اما در مصر مجبور شدم همه چیز را از صفر شروع کنم. درآمدم در ابتدا بسیار محدود بود و نگران بودم که نتوانم درآمد کافی برای تامین هزینه‌های خانواده و درمان دخترم به دست بیاورم.
بلافاصله پس از رسیدن به مصر به دنبال کار گشتم. به تمام مغازه‌های تعمیر تلفن همراه در محله سر زدم و پرسیدم آیا نیروی جدید می‌خواهند یا نه.
سرانجام یک کارفرما تجربه قبلی و مهارت‌های فنی من را تشخیص داد و به من پیشنهاد کار داد. این شغل به من اجازه داد دوباره از خانواده‌ام حمایت کنم.
پس از حدود یک سال کار در مغازه‌های مختلف تعمیر تلفن همراه، با بازار مصر آشنا شدم، با تامین‌کنندگان ارتباط برقرار کردم و شناخت بهتری از نیازهای مشتریان به دست آوردم.
به اندازه کافی پس‌انداز کردم تا تجهیزات مورد نیازم را بخرم و وارد یک شراکت تجاری شدم؛ شراکتی که به من امکان داد کسب‌وکار خودم را راه‌اندازی کنم.
افتتاح کسب‌وکار، لحظه‌ای پرافتخار برایم بود. اما اداره یک کسب‌وکار تفاوت زیادی با تعمیر تلفن داشت.
بزرگ‌ترین چالش من مدیریت بخش مالی کسب‌وکار بود. می‌دانستم اشتباهاتی مرتکب می‌شوم، اما نمی‌دانستم چگونه آنها را شناسایی یا اصلاح کنم.
ساعات طولانی کار می‌کردم، اما در کنار هزینه‌های کسب‌وکار و مسئولیت‌های خانوادگی، بدهی‌هایم هم بیشتر شد. بعد، از طریق اعضای جامعه سودانی متوجه یک برنامه آموزش کسب‌وکار شدم.
این یک دوره آموزشی به نام «سیب»(SIYB) بود که سازمان بین‌المللی کار برگزار می‌کرد؛ هدف دوره آموزشی این بود که به صاحبان کسب‌وکار برای بهبود شیوه مدیریت و توسعه کسب‌وکارشان کمک کند. تصمیم گرفتم در آن شرکت کنم.
این دوره به من کمک کرد اشتباهاتی را کشف کنم که حتی نمی‌دانستم مرتکب آنها می‌شوم. حالا کسب‌وکارم را بسیار بهتر می‌فهمم.
بزرگ‌ترین درسی که گرفتم، درک اهمیت ثبت دقیق اطلاعات مالی کسب‌وکار بود. یاد گرفتم تمام درآمدها و هزینه‌هایم را ثبت کنم تا بتوانم به‌روشنی بفهمم کسب‌وکارم چه عملکردی دارد.
از آن زمان، کسب‌وکارم را به شیوه‌ای کاملا متفاوت مدیریت می‌کنم. امور مالی شخصی‌ام را از امور مالی کسب‌وکارم جدا کردم. عادت کردم بخشی از درآمدم را برای سرمایه‌گذاری در رشد کسب‌وکار پس‌انداز کنم و در عین حال نیازهای خانواده‌ام را هم تامین کنم.
با اینکه در رشته مدیریت بازرگانی تحصیل کرده بودم، دوره SIYB تجربه‌ای کاملا متفاوت برایم بود. صادقانه احساس می‌کنم در این دوره مهارت‌های عملی مدیریت کسب‌وکار بیشتری نسبت به دوران دانشگاه یاد گرفتم.
پس از به‌کارگیری چیزهایی که آموخته بودم، درآمدم نزدیک به ۳۵ درصد افزایش یافت. همچنین با افزودن لوازم جانبی تلفن همراه، کسب‌وکارم را گسترش دادم. این کار یک منبع درآمد اضافی ایجاد کرد و به من کمک کرد کسب‌وکارم را متنوع‌تر کنم.
امروز هر پوندی که به دست می‌آورم هدف مشخصی دارد و می‌توانم منظم‌تر پس‌انداز کنم تا هزینه درمان دخترم را تامین کنم و ثبات بیشتری برای خانواده‌ام فراهم آورم.
دخترم همچنان به درمان خود ادامه می‌دهد. با اینکه هنوز روزهای دشواری وجود دارد، اما تا الان واکنش مثبتی به درمان نشان داده است. همچنان برای بهبودی کامل او دعا می‌کنیم.
او به‌طور منظم شیمی‌درمانی می‌شود. مرحله بعدی، پیوند مغز استخوان است. ما حمایتی برای تامین بخشی از هزینه این عمل دریافت کرده‌ایم؛ ۲۵۰ هزار پوند مصر، معادل حدود ۴۹۰۰ دلار آمریکا. من سخت تلاش می‌کنم ۱۵۰ هزار پوند مصر دیگر، معادل حدود ۲۹۵۰ دلار آمریکا را فراهم کنم تا دخترم بتواند هرچه سریع‌تر تحت پیوند قرار گیرد.
با وجود تمام چیزهایی که پشت سر گذاشته است، او مصمم بود به مدرسه بازگردد و در امتحاناتش شرکت کند. هر زمان وضعیت جسمی‌اش اجازه داده، معمولا دو یا سه روز در هفته، به مدرسه رفته و با موفقیت امتحانات پایه ششم را پشت سر گذاشته است.
بزرگ‌ترین امید من این است که فرزندانم را سالم و در امنیت ببینم و بتوانند آینده بهتری داشته باشند. هر کاری که می‌کنم برای آنهاست. امیدوارم بتوانم به رشد کسب‌وکارم ادامه دهم تا مراقبت، آموزش و فرصت‌هایی را که شایسته آنها هستند برایشان فراهم کنم.
منبع: ILO
