به گزارش آتیه آنلاین، رئیس انجمن مهندسی پزشکی ایران با انتقاد از فاصله دانشگاهها و صنعت با نیازهای واقعی جامعه، بر ضرورت ایجاد تحول در این دو بخش و تقویت همکاری آنها تأکید کرد. او همچنین هشدار داد مسئله سالمندی و معلولیت در سالهای آینده به یک چالش جدی ملی تبدیل خواهد شد و باید از هماکنون برای آن برنامهریزی کرد.
فرزاد توحیدخواه در گفتوگو با ایسنا با اشاره به چالش فاصله دانشگاه با نیازهای واقعی جامعه گفت: دانشگاهیان ما بهویژه در بخش صنعتی، عموماً با نیازهای واقعی فاصله دارند و بخش زیادی از فعالیتها به کارهای تئوریک محدود میشود؛ بنابراین لازم است تحولی جدی در دانشگاهها ایجاد شود تا ارتباط آنها با مسائل واقعی جامعه و صنعت تقویت شود.
رئیس انجمن مهندسی پزشکی ایران درباره نقش صنعت نیز گفت: صنعت ما نیز باید از روزمرگی خارج شود و نگاه جدیتری به آینده داشته باشد. اگر صنعت نگاه آیندهنگر نداشته باشد، نمیتوان انتظار داشت ظرفیتهای آن برای حل مسائل کشور بهدرستی مورد استفاده قرار گیرد.
بدون همکاری دانشگاه و صنعت، گام جدی برداشته نمیشود
مسئول بخش مهندسی پزشکی بنیاد ملی علم ایران با بیان اینکه ظرفیت صنعت کشور برای توسعه فناوری محدود است، اظهار کرد: ما شاید تعداد معدودی صنعت داشته باشیم که از توان تحقیق و توسعه قابل توجهی برخوردار باشند، اما در مجموع این ظرفیت در صنعت کشور کافی نیست.
وی با تاکید بر اینکه بدون همکاری دانشگاه و صنعت، نمیتوان گام جدی برداشت؛ گفت: ما در کشور شاهد شکوفایی و پیشرفتهای بسیار خوبی در حوزههای نظامی بودهایم و آثار این پیشرفتها را در دفاع اخیر کشور نیز دیدیم که برای ما افتخارآمیز بود. اما متأسفانه این تجربه خوب هنوز به سایر حوزههای صنعتی کشور بهطور کامل تعمیم پیدا نکرده است و باید بتوانیم این تجربه را به بخشهای دیگر منتقل کنیم.
افزایش جمعیت سالمندان و افراد دارای معلولیت؛ یک مسئله حاد ملی
وی با اشاره به وضعیت حوزه توانبخشی در کشور گفت: در حال حاضر حدود ۱۰ میلیون نفر سالمند یا معلول در کشور داریم که رقم قابل توجهی است و به یک مشکل جدی تبدیل شده است. اما این مسئله در ۱۰ سال آینده به یک چالش حاد ملی تبدیل خواهد شد.
مسئول بخش مهندسی پزشکی بنیاد ملی علم ایران با تاکید بر ارتباط صنعت با دانشگاه در حوزه توانبخشی اظهار کرد: اگر جمعیت حدود ۹۰ میلیون نفری کشور را در نظر بگیریم، در ۱۰ سال آینده حدود ۳۰ درصد جمعیت کشور، یعنی حدود ۳۰ میلیون نفر، سالمند یا دارای معلولیت خواهند بود. بنابراین این مسئلهای است که باید از همین امروز برای آن برنامهریزی کنیم؛ حتی میتوان گفت در حال حاضر نیز از زمانبندی لازم برای توجه به این موضوع عقب افتادهایم.
