۳۰ هزار راننده تاکسی در انتظاربیمه و وعده‌هایی که بی‌سرانجام مانده‌اند

صبح زود است. راننده تاکسی میانسالی در میدان امام حسین مسافران را سوار می‌کند. وقتی از او درباره بیمه می‌پرسم، می‌گوید: بیمه؟ ما از سال ۹۶ دیگه بیمه نداریم. فقط دعا می‌کنیم مریض نشیم.

این فقط روایت یک نفر نیست؛ پشت فرمان تاکسی‌ها، نسل خسته‌ای نشسته که دیگر آینده‌ای برای خود متصور نیست.

شادی مالکی، مدیرعامل سازمان تاکسیرانی تهران، صراحتاً اعلام کرده است که از سال ۹۶ تاکنون سهم دولت در بیمه رانندگان پرداخت نشده؛ این در حالی‌ست که طبق قوانین تاکسیرانی، رانندگان تاکسی نباید شغل دوم داشته باشد و باید تنها منبع درآمدشان همین رانندگی باشد. حال چطور ممکن است چنین الزامی وجود داشته باشد اما بیمه‌ای در کار نباشد؟

بر اساس اعلام مالکی، اکنون ۳۰ هزار راننده تاکسی یا بیمه نیستند یا به صورت خویش‌فرما بیمه‌ می‌پردازند؛ که هر دو حالت با مشکلات مالی و معیشتی جدی همراه است.

شهرداری تهران تاکنون برای جبران این خلأ، تنها توانسته بیمه تکمیلی برای برخی رانندگان فراهم کند؛ اما این بیمه محدود جایگزین بیمه تأمین اجتماعی نمی‌شود. سازمان تاکسیرانی در این مسیر، مکاتباتی با وزارت کار داشته و حتی در جلساتی با تأمین اجتماعی و وزارت کشور، طرحی سه‌جانبه را پیشنهاد کرده که به موجب آن، بخشی از هزینه بیمه را دولت، بخشی را شهرداری و بخشی را وزارت کار بپردازد.

اما به گفته مالکی، این طرح مشروط به ورود جدی سازمان تأمین اجتماعی است و بدون تخصیص ردیف بودجه در لایحه سال آینده، به نتیجه نخواهد رسید.

با بالا رفتن سن رانندگان (اکنون بیشتر آن‌ها بالای ۵۰ یا ۶۰ سال دارند) و نبود بیمه، این شغل به‌زودی با بحران جانشینی مواجه خواهد شد.