شهرهای اروپا گرفتار تابستان‌های طولانی

یک مطالعه جدید از سوی سازمان «تاب‌آوری اقلیمی برای همه» (Climate Resilience for All) نشان می‌دهد که بسیاری از شهرهای اروپایی اکنون با دوره‌های طولانی‌تری از گرمای شدید مواجه هستند، به‌طوری‌که دمای بالای شدید بسیار فراتر از ماه‌های سنتی تابستان در حال افزایش است. تیم هواشناسی این سازمان مردم‌نهاد، داده‌های دمایی مربوط به سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ را در ۸۵ شهر جهان تحلیل کرده است. تمرکز آن‌ها بر روزهایی بوده که دما به ۳۲ درجه سانتی‌گراد می‌رسد؛ آستانه‌ای که به‌عنوان گرمای خطرناک در نظر گرفته می‌شود. آن‌ها دریافتند که به‌طور میانگین، «فصل‌های گرما» اکنون ۲۱۴ روز به طول می‌انجامند و برخی شهرها تقریبا در هر زمانی از سال روزهای بسیار گرم را تجربه می‌کنند. در اروپا، این روند به‌ویژه چشمگیر است. آتن، پایتخت یونان، در صدر فهرست قرار دارد و فصل گرمای آن حدود ۱۴۵ روز، از اواسط ماه مه تا اوایل اکتبر طول می‌کشد. تیرانا، پایتخت آلبانی، با ۱۴۳ روز گرمای شدید، در جایگاه دوم قرار دارد. لیسبون، مادرید و پاریس نیز دوره‌های طولانی‌تری از گرما را تجربه می‌کنند، در این میان به خصوص پاریس نزدیک به سه ماه دمای بالای ۳۲ درجه سانتی‌گراد را تجربه می‌کند. حتی شهرهایی که به‌طور سنتی آب‌وهوای خنک‌تری دارند، مانند مونیخ و ورشو، هر سال یک تا دو ماه دمای بالا را تجربه می‌کنند.این تغییر پیامدهای جدی به‌همراه دارد. تحقیقات انجام‌شده توسط سازمان‌هایی نظیر World Weather Attribution نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی، به‌طور میانگین در سال گذشته ۳۰ روز گرمای شدید اضافه را برای مردم جهان به‌همراه داشته است. اروپا یکی از مناطقی است که بیشترین تاثیرات قابل‌مشاهده و مرگ‌بار این موج‌های گرمای طولانی‌مدت را تجربه می‌کند.طولانی‌تر شدن فصل‌های گرما خطر بیماری‌های مرتبط با گرما را افزایش می‌دهد، بر سیستم‌های بهداشتی فشار می‌آورد و جمعیت‌های آسیب‌پذیر مانند سالمندان و افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن را به‌طور نامتناسبی تحت تاثیر قرار می‌دهد. «کتی بومن مک‌لود»، مدیرعامل سازمان «تاب‌آوری اقلیمی برای همه» هشدار می‌دهد که تصور قدیمی از فصل تابستان دیگر معتبر نیست و شهرها باید فورا خود را با این وضعیت تطبیق دهند.یکی از عوامل اصلی، پدیده جزیره گرمایی شهری است؛ شهرها به دلیل زیرساخت‌های متراکم و کمبود فضای سبز، نسبت به مناطق روستایی اطراف گرم‌تر هستند. بدون برنامه‌ریزی کافی، شهرها برای «شوک‌ها و فشارهای جدید گرما» آمادگی ندارند. راهکارهایی از جمله گسترش فضای سبز شهری، بهبود طراحی ساختمان‌ها، ایجاد مراکز خنک‌کننده و راه‌اندازی سیستم‌های هشداردهنده برای گرما می‌توانند مؤثر باشند.با وجود تهدید فزاینده، این مطالعه از دولت‌ها به خاطر ناتوانی در اقدام قاطع انتقاد می‌کند. «مک‌لود» تاکید می‌کند که گرمای شدید باید به‌عنوان یک مسئله بحرانی و سالانه در نظر گرفته شود و نیازمند پاسخ‌های سیاسی فوری و جامع برای محافظت از سلامت عمومی و زیرساخت‌های شهری است.