ضرورت اجرای غربالگری سلامت روان سالمندان پس از جنگ ۱۲ روزه

به گزارش آتیه آنلاین به نقل از سازمان بهزیستی کشور، مژگان رضازاده افزود: جنگ ۱۲ روزه اخیر در منطقه غرب آسیا، علاوه بر آسیب‌های جسمی، تأثیرات عمیقی بر سلامت روانی جمعیت، به‌ویژه سالمندان برجای گذاشته است چراکه سالمندان یکی از گروه‌های آسیب‌پذیر در مواجهه با بحران‌ها و رویدادهای ناگهانی همچون جنگ هستند.

وی یادآور شد: سالمندان به دلیل محدودیت‌های جسمی، کاهش حمایت اجتماعی و ضعف‌های احتمالی در توان مقابله روانی در معرض افزایش اختلالات روانی از جمله افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) هستند.

رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان گفت: پژوهش‌های بین‌المللی و داخلی نشان می‌دهند که سالمندان تنها در بحران‌هایی نظیر جنگ، در معرض بالاترین سطح اضطراب، افسردگی، ترس، انزوای اجتماعی، و تحلیل توان جسمی و شناختی قرار دارند. به‌ویژه زنان سالمند تنها در معرض خطرهای چندگانه‌ای از جمله سوء‌تغذیه، فقر، ناتوانی حرکتی و خشونت‌های خانگی یا خیابانی قرار دارند.

رضازاده افزود: برای مقابله با این چالش، اجرای برنامه‌های ویژه غربالگری سلامت روان سالمندان در مناطق جنگ‌زده، با استفاده از ابزارهای استاندارد، افزایش دسترسی به خدمات روان‌درمانی و مشاوره از طریق مراکز بهداشت، خدمات سیار و استفاده از فناوری‌های ارتباطی (مشاوره آنلاین)، تقویت حمایت اجتماعی و خانوادگی از سالمندان، با آموزش خانواده‌ها و مراقبین برای شناسایی علائم هشداردهنده و ارائه حمایت‌های روانی، اجرای برنامه‌های توانمندسازی و خودمراقبتی برای سالمندان به منظور افزایش تاب‌آوری روانی و مقابله با استرس و توسعه مراکز نگهداری و حمایت تخصصی سالمندان با آموزش کادر درمان و روانشناسان در حوزه مراقبت‌های پس از بحران ضروری است.

رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان تاکید کرد: توجه به سلامت روان سالمندان نه‌تنها به بهبود کیفیت زندگی آنان کمک می‌کند بلکه می‌تواند از بار سنگین اقتصادی و اجتماعی ناشی از بیماری‌های روانی در جامعه بکاهد.

رضازاده یادآور شد: بر اساس برآورد مرکز آمار ایران و شورای ملی سالمندان، در سال ۱۴۰۴ جمعیت سالمندان کشور به ۱۰ میلیون نفر خواهد رسید. از این میان، حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر سالمند بدون همسر، فرزند یا مراقب دائم زندگی می‌کنند و در گروه سالمندان تنها قرار می‌گیرند.

وی اضافه کرد: در مناطق درگیر جنگ، این جمعیت با خطرات فزاینده‌ای از جمله بی‌خانمانی، قطع دسترسی به خدمات بهداشتی، فقدان حمایت عاطفی و افزایش آسیب‌های روانی پس از سانحه (PTSD) مواجه هستند.