حق بر محیط زیست پاک در حقوق عمومی، اقتصاد رفاه و ادبیات سیاست‌گذاری کلان، به معنای حق جدایی‌ناپذیر و بنیادین هر شهروند برای دسترسی به منابع زیستی سالم، پایدار و بدون آلودگی، به ویژه هوای پاک و آب آشامیدنی ایمن است.