تجربه کشورهای شرق آسیا در زمینه افزایش فرزندآوری نشان میدهد بدون تغییر محرکهای ساختاری و فرهنگی، از جمله ساعات کار طولانی، اشتغال شکننده، تقسیم کار بر اساس جنسیت در مراقبت و مجازات مادر بودن، حتی مزایای سخاوتمندانه هم در تغییر اوضاع ناتوان خواهند بود.
