زندگی بسیاری از افراد میان چند نقش و مسئولیت تقسیم می‌شود: کار و درآمد، خانواده، مراقبت از دیگران، استراحت، روابط اجتماعی، یادگیری و اوقات فراغت. وقتی فشار و زمان موردنیاز کار به اندازه‌ای افزایش پیدا می‌کند که انجام دیگر بخش‌های زندگی دشوار شود، مسئله «تعادل کار و زندگی» مطرح می‌شود.
تجربه کشورهای شرق آسیا در زمینه افزایش فرزندآوری نشان می‌دهد بدون تغییر محرک‌های ساختاری و فرهنگی، از جمله ساعات کار طولانی، اشتغال شکننده، تقسیم کار بر اساس جنسیت در مراقبت و مجازات مادر بودن، حتی مزایای سخاوتمندانه هم در تغییر اوضاع ناتوان خواهند بود.
با ادامه کاهش نرخ تولد و پیر شدن جمعیت، توکیو به عنوان بزرگترین شهر ژاپن، سیاست هفته کاری چهار روزه را به منظور کمک به تعادل بهتر زندگی کاری و خانوادگی معرفی کرده است.
