در حالی که تمرکز افکار عمومی بر تلفات انسانی و خسارات زیرساختی درگیریهای اخیر بوده، شواهد و اظهارات کارشناسان نشان میدهد محیطزیست ایران نیز با آسیبهایی گسترده و بعضاً ماندگار مواجه شده است؛ از تخریب مناطق حفاظتشده تا آلودگی منابع آب و خاک و تهدید جدی اکوسیستمهای دریایی در جنوب کشور.
در پی حملات اخیر و وارد آمدن خسارت به زیرساختهای اداری، مناطق حفاظتشده و زیستگاههای دریایی کشور، این پرسش مطرح است که آیا مستندسازی این آسیبها میتواند به پیگیری حقوقی مؤثر در سطح بینالمللی منجر شود؟
دولت مالاوی روز گذشته (سهشنبه) اعلام کرد که تعداد کشتهشدگان بارانهای شدید اخیر به ۲۹ نفر رسیده است و ۱۴۲ نفر دیگر هم زخمی شدهاند.
خشکی تالابها دیگر فقط یک هشدار محیطزیستی نیست؛ به مرز بحران انسانی رسیده است. در حالی که دولت از پیگیری حقابه تالاب هامون و الزام قانونی تأمین بیش از ۱۱ میلیارد مترمکعب آب برای تالابهای کشور خبر میدهد، واقعیت میدانی در سیستان و دیگر مناطق خشکشده نشان میدهد هر قطره آب، معادل ماندگاری یک خانواده در زادگاهش است؛ جایی که با عقبنشینی آب، مهاجرت اجباری جای زندگی را گرفته است.
پس از گذشت بیش از دو دهه از تصویب قانون مدیریت پسماندها، انباشت زباله، دفن غیراصولی، ضعف تفکیک از مبدأ و ناکارآمدی نظارت، قانون را به یکی از پرچالشترین حوزههای محیطزیستی کشور تبدیل کرده ، حالا مرکز پژوهشهای مجلس با بررسی دقیق «طرح اصلاح قانون مدیریت پسماندها» هشدار میدهد اصلاح قانون اجتنابناپذیر است.
