در میانه یکی از خشکترین سالهای تهران، هنوز آب در برخی قناتهای تاریخی این شهر جریان دارد؛ اما نه در باغها و خانهها، بلکه در مسیرهایی که به فاضلاب شهری ختم میشوند. در حالیکه پایتخت با بحرانی کمسابقه در منابع آب زیرزمینی دستوپنجه نرم میکند، نشانههایی از یک قتلعام خاموش در جریان است: نابودی تدریجی میراث آبی تهران، بدون سر و صدا، در سایه توسعه بیبرنامه شهری و فروپاشی نظامهای سنتی مدیریت آب.
