کودک زیر فشار مدال؛ برخورد با مربی کتک‌زن

به تازگی فیلم‌هایی در فضای مجازی منتشر شده که در آن کودکان هنگام تمرین‌های سخت در باشگاه‌ها گریه می‌کنند. در برخی از این تصاویر خانواده‌ها نیز اعتراضی به نحوه تمرین ندارند و به نظر می‌رسد رسیدن کودک به مدال در رشته‌هایی مانند تکواندو برای بعضی خانواده‌ها مهم‌تر از فشار روانی و ناراحتی اوست.

مریم آذرمهر سرمربی تیم ملی با انتقاد از این شیوه آموزش و با اشاره به رفتار برخی مربیان در کشورهای صاحب مدال مانند کره و چین می‌گوید: «متأسفانه من هم شاهد بوده‌ام که حتی در مسابقات مربی‌های کره و ژاپن برای اینکه کودک نتیجه بگیرد به او چوب می‌زنند و بچه از ترس تلاش می‌کند نتیجه بگیرد. شاید این تکنیک مقطعی جواب بدهد اما در نهایت کودک به دلیل فشاری که تحمل کرده آن رشته را رها می‌کند.»

آذرمهر ادامه می‌دهد: «باید بپذیریم کودکی که می‌خواهد ورزش را به صورت قهرمانی ادامه دهد باید بخشی از فشار تمرین را تحمل کند اما این فشار باید مربوط به تمرین و حرکات ورزشی باشد نه تحقیر و تنبیه بدنی کودک. چنین رفتارهایی در بلندمدت نتیجه نمی‌دهد. تنبیه و تشویق هم باید متناسب و اصولی باشد.»

او از موردی می‌گوید که مربی بین ست‌های مسابقه به کودک سیلی می‌زده یا او را نیشگون می‌گرفته تا کودک از ترس مسابقه را ببرد: «خودم دیدم که کودک از خجالت رفتار مربی سرش را بالا نمی‌آورد. شاید همان مسابقه را هم ببرد اما باید یادمان باشد که این کودک بعدا قرار است در جامعه زندگی کند و پدر یا مادر شود. این رفتارهای تحقیرآمیز شخصیت او را خرد می‌کند. ما با آن مربی برخورد کردیم و از او تعهد گرفتیم و اجازه ندادیم روی نیمکت مربیگری بنشیند.»

به گفته آذرمهر رسیدگی به چنین رفتارهایی ساده نیست و بخش مهمی از آن به نحوه فعالیت مربی و نظارت باشگاه و خانواده برمی‌گردد.

او با تاکید بر نقش خانواده‌ها می‌گوید آنها باید در برابر رفتارهای تحقیرآمیز و تنبیه بدنی مربیان واکنش نشان دهند: «وقتی بازیکنی می‌بازد مربی می‌داند در تمرین کجا و چگونه باید به او سخت بگیرد. اما بعضی خانواده‌ها وقتی کودک می‌بازد او را می‌زنند یا تنبیه می‌کنند. بعضی مربی‌ها هم چنین رفتاری دارند و همین مسئله مشکل ایجاد می‌کند. در نهایت عملکرد درست مربی و رعایت اصول و قوانینی که برای بازیکن تعیین می‌شود و خودباوری‌ای که مربی در او ایجاد می‌کند می‌تواند به موفقیتش کمک کند.»