بحران دارو و درمان؛ وقتی بیماران باید با گرانی دست و پنجه نرم کنند

به گزارش آتیه آنلاین، گرانی افسارگسیخته و کمبود دارو و تجهیزات پزشکی، زندگی روزمره و سلامت بیماران ایرانی را به شدت تهدید کرده است. از مواد غذایی گرفته تا داروهای حیاتی، قیمت‌ها به حدی افزایش یافته که بسیاری از مردم حتی توان خرید داروهای ضروری را ندارند و بیماران خاص با چالش جدی مواجه شده‌اند.

در بخش‌هایی از گزارش ایلنا آمده که، سید جلیل میرمحمدی میبدی، نماینده مجلس، از افزایش شدید قیمت برخی داروها خبر داده است: داروهایی که قبلاً ۴۰۰ هزار تومان بودند اکنون تا ۱۰ میلیون تومان افزایش یافته‌اند، به ویژه داروهای بیماری‌های پیوندی، سرطانی و تک داروها.

هادی احمدی، سخنگوی انجمن داروسازان ایران، نیز از کمبود ۱۵۰ تا ۲۰۰ قلم دارو و افزایش ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصدی قیمت‌ها خبر داده و هشدار داده که پرداختی از جیب بیمار در برخی موارد بیش از ۶۰ تا ۷۰ درصد است.

این وضعیت، بیماران سخت‌درمان را بیش از همه تحت فشار قرار داده است. فاطمه، بیمار قلبی، برای تزریق داروی «رپاتا» با جهش قیمت از ۱.۳ میلیون تومان به ۱۲ میلیون تومان مواجه شده و در شرایطی قرار دارد که حتی داروخانه‌ها سهمیه کافی به بیماران نمی‌دهند. مشابه این وضعیت برای بیماران لوپوس ریوی شایسته نیز صدق می‌کند که علاوه بر دارو، نیازمند تجهیزات تنفسی است و قیمت دستگاه اکسیژن پرتابل از ۳۴ میلیون تومان به ۵۸۸ میلیون تومان رسیده است؛ تنها بخشی از هزینه‌ها توسط بیمه پوشش داده می‌شود.

محمد، بیمار سرطان ریه، برای مصرف آمپول «اسکجوا ۱۲۰» با کمبود و افزایش قیمت مواجه است؛ آمپولی که قیمت آن از ۲ میلیون تومان به حدود ۲.۷ میلیون تومان رسیده و دسترسی به آن به پارتی‌بازی و مراجعات متعدد وابسته است. الهه، مبتلا به ام‌اس، از درد شدید داروی تولید داخل «ربیف» می‌گوید که جایگزین داروی خارجی شده و سوزن آن به شدت آزاردهنده است.

سارا، مبتلا به بیماری نادری به نام بهجت، با کمبود داروهای کلسیم و کلسیتور مواجه است و ماهیانه چند میلیون تومان برای تامین آن‌ها پرداخت می‌کند، در حالی که درآمد او محدود است. زهره، بیمار اضطراب و پانیک، به دلیل کمبود داروی تولید داخل «پرفنازین» مجبور شده مصرف آن را قطع کند و به ورزش روی آورد که جایگزین کافی نیست.

حتی داروهای ساده مانند آمپول ویتامین K و داروهای دیابتی مانند متفورمین نیز نایاب یا بسیار گران شده‌اند. مریم، بیمار دیابتی، می‌گوید برای تهیه متفورمین خارجی باید ۵۰۰ هزار تومان برای هر بسته بپردازد و داروی تولید داخل اثرگذاری کافی ندارد. بیماران انسولینی نیز با شرایط مشابه مواجه‌اند و انسولین خارجی یا کم است یا اثرگذاری آن پایین.

این وضعیت بحرانی نشان می‌دهد نه تنها نهادهای دولتی و بیمه‌ها حمایت کافی ارائه نمی‌دهند، بلکه انجمن‌های تخصصی نیز توان چندانی برای کمک به بیماران ندارند. بیماران خاص و افراد نیازمند داروهای حیاتی در وضعیت ناتوان‌کننده‌ای گرفتار شده‌اند و تامین دارو و تجهیزات پزشکی برای آن‌ها به چالشی جدی و گاهی مرگ‌آور تبدیل شده است.