«واقعا ترسناک بود. همه جنگ ما سرکار بودیم. دیگه با ترس ولرز داشتیم فعالیت می کردیم.» این بخشی از گفتههای پاکبانی است که در تمام چهل روز بمباران در خیابانهای تهران سر کار بود.
تهران چهل روز زیر بمباران بود. خیابانها خالی شده بود اما پاکبانها هنوز در شهر کار میکردند. آنها جنگ را به شکل دیگری دیدند. این گزارش روایت بمباران تهران از زبان آنهاست.
بیمارستان فیاضبخش در بزرگراه فتح نزدیک به فرودگاه ساخته شده است. در شرایط عادی مکان این بیمارستان شاید مطلوب بعضی از بیماران و بازدیدکنندههای آنها نباشد ولی در شرایط نه جنگ و نه صلح، صدای بلند شدن یا نشستن هر هواپیما دیگر گوشخراش به نظر نمیرسد بلکه نشانه آن است که وضعیت هنوز عادی است و میتوان مجالی بیشتر برای زندگی بدون جنگ داشت.
ساکنان خانههای آسیبدیده در جنگ میگویند هنوز امنیتی برای بازگشت وجود ندارد؛ شهرداری از پایان ۹۰ درصد تعمیرات جزئی و آغاز پرداخت ودیعه اسکان خبر میدهد. در این اپیزود ماجرای بلاتکلیفی مردمی را میشنوید که پس از تخریب خانههایشان در جنگ در هتلها اسکان یافتهاند.
جنگ خیلیها را در اسفندماه دورکار و تعطیل کرد اما بعضی مشاغل تعطیلی نداشتند. بخش سیسییو در بیمارستان فیاضبخش تهران هم هیچ روزی از جنگ شیفت خالی نداشت و پرستاران آن هر روز در محیط کار حاضر بودند؛ مثل پرستاری که در این ویدیو از کار در بیمارستان در روزهایی میگوید که جنگ خانهاش را خراب کرده بود.
