جایی که ثروت‌های ملی به‌جای تخصیص به بخش‌های زیرساختی یا حمایت از اقشار کم‌درآمد، به نسبت میزان مصرف دهک‌ها توزیع می‌شود و سهم بیشتری را به لایه‌های مرفه جامعه اختصاص می‌دهد. عدالت در مصرف انرژی، چارچوبی عقلانی و بوروکراتیک برای بازنگری در این ساختار و بازتولید منصفانه فرصت‌های ملی است.