
فقط ۳۵ درصد از افراد بالای سن بازنشستگی در کشور حقوق دریافت میکنند و نسبت پوشش بیمهای در سطح کل جمعیت در سن کار فقط ۳۷ درصد است.
جهان در آستانه دههای تازه قرار دارد؛ دههای که در آن رفاه اجتماعی دیگر با الگوهای گذشته اداره نمیشود. فشارهای جمعیتی، تحولات بازار کار، موج دیجیتالیشدن و بحرانهای همزمان، کشورها را به سمت طراحی نظامهای تأمیناجتماعی تابآور، پایدار و فراگیر سوق داده است.

تا دو دهه پیش، پیری جمعیت دغدغه کشورهای توسعهیافته بود، اما امروز ایران با شتابی بیسابقه در مسیر «ابرسالمندی» قرار گرفته و به گفته کارشناسان، دیگر مسئله آینده نیست و از همین امروز نیازمند سیاستگذاری فوری است.

گسترش اقتصاد غیررسمی و ناپایداری درآمدها، امنیت مالی دوران سالمندی را برای میلیونها کارگر تهدید میکند؛ چالشی که نظامهای بازنشستگی و سیاستهای رفاهی را با آزمونی جدی روبهرو کرده است.

بازنشستگی آرام به رؤیایی دوردست تبدیل شده است. ترکیب تورم سرسخت، بدهیهای عظیم دولتی و بحران جمعیت سالخورده، نظامهای بازنشستگی جهانی را تحت فشار بیسابقهای قرار داده و امنیت مالی آینده را به چالشی جهانی بدل کرده است.