به گزارش آتیه آنلاین از یورونیوز، در مجموعه بیمارستانی ویل اورار در شرق پاریس، تنها واحد درمان با حیوانات مستقر در یک بیمارستان فرانسه، از الاغها و دیگر حیوانات برای کمک به بیماران مبتلا به اختلالات روانی استفاده میکند. این برنامه که از سال ۲۰۱۶ به ابتکار ارملیندا هادی، پرستار روانپزشکی، و همسرش آغاز شد، بر این ایده استوار است که حیوانات میتوانند به شیوهای متفاوت و مکمل درمانهای رایج با بیماران ارتباط برقرار کنند.
در این مرکز پنج الاغ به نامهای نونو، پیتو، اسکار، مانولو و مالرو نقش مهمی در جلسات درمانی دارند. بیماران در این جلسات حیوانات را همراهی میکنند، از آنها مراقبت میکنند، سمهایشان را تمیز میکنند و با آنها ارتباط عاطفی برقرار میسازند. هر بیمار به مرور با یک حیوان مشخص پیوندی پایدار شکل میدهد؛ رابطهای که به گفته درمانگران میتواند به افزایش آرامش، اعتمادبهنفس و مشارکت اجتماعی کمک کند.
بیمارانی که از این روش بهره میبرند، از تأثیر مثبت آن بر کاهش اضطراب، احساس تنهایی و بهبود حال روحی خود سخن میگویند. ناتالی، یکی از بیماران، این تجربه را «داروی حیوانی» توصیف میکند که همانند یک آرامبخش طبیعی عمل میکند. همچنین ژروم، بیمار دیگری، معتقد است این برنامه او را از انزوا خارج کرده و به برقراری ارتباط با دیگران کمک کرده است.
به گفته پرستاران، حیوانات نقش واسطهای مؤثر میان بیمار و درمانگر را ایفا میکنند. آنها نمونههایی از پیشرفت بیماران را گزارش میکنند؛ از جمله افرادی که در ابتدا از مشارکت در فعالیتها خودداری میکردند اما بهتدریج توانستهاند با کمک حیوانات بر محدودیتهای خود غلبه کنند.
این برنامه در سال ۲۰۲۲ به طور رسمی به عنوان یک واحد درمانی شناخته شد و امکان استخدام نیروهای تخصصی بیشتری را فراهم کرد. علاوه بر الاغها، اکنون حیوانات دیگری مانند خرگوش، لاکپشت، بز، مرغ، کبوتر و خوکچه هندی نیز در روند درمان مشارکت دارند. برای بیمارانی که امکان خروج از بخش را ندارند، حیوانات کوچکتر به اتاقهای بستری منتقل میشوند.
جلسات درمانی برای بیماران رایگان است و هزینه آن توسط نظام سلامت عمومی فرانسه تأمین میشود. این روش برای کمک به مبتلایان به اضطراب، افسردگی، اوتیسم، اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روانی به کار میرود. مسئولان این مرکز تأکید میکنند که درمان با حیوان جایگزین دارو و درمان پزشکی نیست، اما میتواند انگیزه، احساس ارزشمندی و مهارتهای ارتباطی بیماران را تقویت کند. با وجود نتایج امیدوارکننده، این حوزه هنوز نیازمند پژوهشهای علمی بیشتری است تا جایگاه رسمیتری در نظام درمانی پیدا کند.
