آلودگی صوتی شهرها عامل بیماری‌های قلبی و عصبی است

دکتر صابر مرادی حنیفی، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، در تعریف آلودگی صوتی گفت: هرگونه صدای ناخواسته و خارج از محدوده استاندارد که باعث ناراحتی افراد شود، آلودگی صوتی محسوب می‌شود. صداهای ناشی از ترافیک سنگین، کارگاه‌های صنعتی و بوق‌های مکرر خودروها از عمده‌ترین منابع این آلودگی هستند.

او در گفتگو با ایسنا با بیان اینکه زندگی در مناطق پرصدا به مرور زمان می‌تواند منجر به افزایش فشار خون، مشکلات قلبی و اختلالات روانی شود، افزود: این تأثیرات حتی در کودکان و نوجوانان به شکل کاهش تمرکز و ضعف حافظه ظاهر می‌شود.

این متخصص بهداشت حرفه‌ای به استانداردهای صوتی اشاره کرد و گفت: بر اساس معیارهای ملی، حد مجاز صدا در محیط‌های شهری بین ۴۵ تا ۵۵ دسی‌بل در روز و کمتر از ۴۵ دسی‌بل در شب است. با این حال، در برخی نقاط پرترافیک کلان‌شهرهایی مانند تهران، شدت صوت گاهی به بالای ۷۰ دسی‌بل می‌رسد که برای سلامت انسان خطرناک است.

مرادی حنیفی راهکارهای مؤثر کاهش این آلودگی را ایجاد دیوارهای جاذب صوت در مسیرهای پرترافیک، توسعه کمربندهای فضای سبز با درختان متراکم، استفاده از مصالح ساختمانی جذب‌کننده صدا و فرهنگ‌سازی برای کاهش استفاده غیرضروری از بوق خودروها عنوان کرد.

او در پایان با تشبیه جدی بودن آلودگی صوتی به آلودگی هوا، تأکید کرد که کاهش منابع صدا، نظارت بر وسایل نقلیه پرصدا و توسعه فضای سبز شهری نقش تعیین‌کننده‌ای در مدیریت این بحران خاموش دارند.