غم باد در ترومپت شادی

آقای زارعی همان مرد 78 ساله است که از سال 1362 این استیج را برای خود برگزیده و روزهای تعطیل کوهنوردان را به کنسرت رایگان خود دعوت کرده است. صدها متر قبل از رسیدن به این استیج و پس از عبور از آن، نوای شادی آفرین ترمپت در کوهستان می پیچد. گاهی جمعیتی جمع می شوند و پایکوبی می کنند. گاهی رهگذران نواختن آهنگی را درخواست می کنند و گاهی حس نوع دوستی کوهنوردان و حمایت مالی آنان از این نوازنده کوهستانی، «تولد» یک دوست را برای پایدار ماندن این صدا بهانه می کند.

او بازنشسته نیروهای مسلح است و ماهانه 13 میلیون تومان حقوق بازنشستگی به حسابش واریز می شود، اما 6 میلیون تومان از این مبلغ را بابت اجاره خانه به مالک پرداخت می کند و با 7 میلیون تومان سرپرست خانواده ای با یک پسر 43 ساله مجرد بیکار است.

شاید علاقه به هنر موسیقی و نواختن در فضای باز، علت اساسی نوازندگی او در کوهستان بوده است اما به طور قطع حالا محبت های مادی برخی از رهگذران، بخشی از نیاز او به نقدینگی را جبران می کند. نیاز بازنشسته ای 78 ساله ای که سه رگ قلبش مشکل دارد و طی سال های اخیر او را به اتاق عمل کشانده است.