کرونا و یتیم‌شدن ۵۱ هزار کودک در سوگ والدین

به گزارش آتیه‌آنلاین، حبیب‌الله مسعودی فرید اعلام کرد که در دنیا یک میلیون و ۲۰۰ هزار کودک به واسطه شیوع کرونا یتیم شدند، به طوری که پدر یا مادرشان را از دست دادند. عده‌ای از کودکان نیز با کسانی غیر از پدر و مادر مثلا با پدربزرگ‌ و مادربزرگ‌هایشان زندگی می‌کردند که گفته می‌شود این عدد با احتساب این دسته از کودکان به حدود یک و نیم میلیون می‌رسد. در حال حاضر نیز گفته می‌شود به ازای هر دو بزرگسالی که فوت می‌کنند یک کودک یکی از مراقبان خود را از دست می‌دهد. همچنین در دنیا تعداد بچه‌هایی که پدر خودشان را از دست می‌دهند دو تا پنج برابر کودکانی است که مادرشان را از دست می‌دهند، در واقع هر ۱۲ ثانیه نیز یک کودک در دنیا به علت کرونا یتیم می‌شود و این یعنی حجم سنگین آوار فشار، استرس، اضطراب و ... بر گُرده کودکان و فرزندان. وی افزود: در ایران برآورد می‌شود که ۵۱ هزار کودک، پدر یا مادر خودشان را از دست داده‌اند و نیاز به حمایت دارند. بنابراین تاکید این مقام مسوول بر «حمایت از این کودکان» باید جدی گرفته شود. همچنان که پژوهشگران حوزه علوم رفتاری می‌گویند اثرات دراز مدت بر اساس جنسیت می‌تواند متفاوت باشد، نتایج برخی از پژوهش‌ها نیز نشان می‌دهد که از دست دادن والد درکودکی، ارتباط مثبتی با افزایش خودمختاری و قدرت طلبی در مردان و افزایش افسردگی در زنان دارد. اما در مجموع واکنش افراد با توجه به تیپ شخصیتی آن‌ها متفاوت بود. در این شرایط لازم است والد  و مراقبان باقی‌مانده آموزش‌های لازم را به کودک بدهند و از روش‌های صحیح تربیتی استفاده کنند تا کودک دچار کمبود نشود. معصومه محسنی‌کبیر، دکترای روانشناسی سلامت و روان تحلیل‌گر پیشتر در باره این معضل گفته بود که مرگ‌های ناگهانی و زودرس معمولا شدیدترین واکنش‌­ها را ایجاد می ­کند. مرگ بر اثر تصادفات، رانندگی یا مرگ بر اثر یک حادثه مثل برق­ گرفتگی یا پرت شدن از ارتفاع یا دیگر حوادث از جمله مرگ­‌هایی است که افراد بازمانده را با مسایل روانی و مشکلات جسمی حاد روبرو می ­کند. نگرانی‌های ناشی از مرگ پدر و مادر این زوج‌­درمانگر معتقد است بزرگسالانی‌که والدین خود را از دست می‌دهند ممکن است دچار مشکلاتی مانند تنهایی، افسردگی، خودکشی یا اختلالات جسمی مانند بیماری‌­های قلبی عروقی شوند هر چند که معمولا فرزندان بزرگسال بیشتر توانایی سازگاری با این مساله را دارند اما کودکان احساسات متفاوتی را تجربه می‌کنند کودکان برای مرگ پدر یا مادر ممکن است خود را سرزنش کنند و علت مرگ والدین را شیطنت‌­های خود بدانند گاهی حس می‌کنند اگر پدر یا مادرشان آن‌ها را به ­قدر کافی دوست داشت، نمی‌مرد. فقدان پدر یا مادر باعث نگرانی­‌های جدیدی برای کودکان ایجاد می‌کند مانند اینکه آن‌ها هم به زودی خواهند مرد یا والد دیگر یا کسانی که دوستشان دارند را از دست بدهند یا نگرانند که چه کسی مراقب آن‌ها خواهند بود. پژوهش ­ها نشان داده است کودکان داغدار دچار افسردگی، زودرنجی و مشکلاتی مانند شب ادراری، مشکل در عملکرد تحصیلی، اختلال خواب و بی‌­اشتهایی می­‌شوند. پذیرش فقدان، اولین گام در مواجهه با مرگ عزیزان این متخصص روانشناسی سلامت تاکید کرد: اولین کار پذیرش فقدان است و اینکه آن فرد فوت شده و دیگر باز نخواهد گشت. البته این امر به زمان نیاز دارد و البته فقط پذیرش عقلانی مهم نیست که این پذیرش خیلی زود اتفاق می­ افتد بلکه آنچه مهم­تر است پذیرش هیجانی است که به زمان احتیاج دارد. مساله دیگر سرکوب نکردن عواطف دردناک است بازگو کردن خاطرات و هیجانات مثبت و منفی که با فرد از دست رفته تجربه شده هست کمک زیادی برای هر چه بهتر شدن مرحله سوگ می‌کند. گریستن کمک بسیاری به تخلیه هیجانات منفی می ­کند که نباید از ابزار آن جلوگیری کرد. سازگار شدن با محیطی که دیگر در آن عزیز از دست رفته نیست و پذیرفتن نقش‌­هایی که ممکن است برایش جدید باشد و نکته مهم دیگر به تدریج آماده شدن برای زندگی روزمره است از سرگیری کار و فعالیت، داشتن اهدف و تفریحات و محروم نکردن خود از لذات زندگی و این به هیچ وجه به مفهوم فراموشی  عزیز از دست رفته نیست بلکه زندگی کردن با یاد و خاطره آن عزیز است. ۵۱ هزار کودک سوگوار را دریابید سوگ تجربه‌ دردناکی‌ است‌ که می‌تواند سلامت روان و جسمی افراد را به مخاطره بیندازد و کودکان در برابر مرگ پدران و مادران بیش از دیگران در معرض تبعات ناگوار این واقعیت تلخ هستند حال که به جهت پاندامی کرونا کودکان بیش از گذشته از دست دادن والدین به دردناک‌ترین دغدغه هر روزه‌شان تبدیل شده است و ۵۱ هزار کودک نیز این روزها در تلاش‌اندکه رنج از دست دادن پدر و مادرشان را به خود بباورانند مسوولیت بازمانده‌ها و بالاتر از آن مسوولان کشوری برای التیام بخشی به دردهای بی‌شمارشان بیش از گذشته احساس می‌شود باید در جهت تیمار آن‌ها چنان تدبیر شود که سوگ‌شان مزمن نشود و بتوانند در کوتاه زمان ممکن به زندگی عادی برگردند و در صورت طولانی‌شدن مراحل سوگ با ارایه تسهیلات رایگان روان‌درمانی و دارودرمانی چنان اقدام شود که با فراهم سازی بستر پذیرش سوگ و رفع علایم در آن‌ها با ارایه حمایت‌های همه‌جانبه آن‌ها را در پیمودن مسیر زندگی یاری برسانند.