بازنشستگی بدون یک سقف؛ هشدار خیریهها درباره موج سالمندان بیخانمان در انگلیس
سازمانهای خیریه انگلیسی هشدار میدهند که سالمندان بالای ۶۰ سال، قربانیان جدید بحران مسکن هستند. بازنشستگانی که مستمری کفاف هزینههای زندگیشان را نمیدهد در خودرو یا پناهگاههای اضطراری زندگی میکنند.
سازمانهای خیریه در انگلیس هشدار دادهاند که بحران مسکن به نسلهای مسنتر کشور رسیده و تعداد فزایندهای از افراد بیخانمان بالای ۶۰ سال به دنبال کمک برای حل مشکل خود هستند.
براساس گزارش جدید گاردین، موسسات خیریه مسکن مواردی از ایجاد مشکلات سلامتی در افراد بالای ۶۰ سالی را مشاهده کردهاند که مجبور بودند ماهها در ماشین خود یا در کمپهای پناهگاه اضطراری بخوابند. بعضی از این افراد درحالی به دنبال حمایت از بیخانمانها بودند که از بیماریهایی مانند سرطان رنج میکشیدند.
«ماری دنهی»، مدیر ارشد خدمات در موسسه «سنت مانگو»، میگوید که آنها در دو سال گذشته شاهد افزایش تعداد افراد بالای ۶۵ سال هستند که اغلب با مشکلات پیچیده سلامتی، برای دریافت کمکهای اضطراری مسکن به آنها مراجعه میکنند.
او گفت: «در حال حاضر به یک فرد ۸۷ ساله خدمات میدهیم، این دیوانگی است. ما هرگز این تعداد مستمریبگیر را که الان میبینیم، ندیده بودیم.» او معتقد است کاهش بودجه شورا و کمبود مسکن اجتماعی به این معنی است که متقاضیان مجرد بیخانمان و حتی افراد مسن، در اولویت دریافت مسکن قرار نمیگیرند.
«دنهی» میگوید: «احتمال دارد آن فرد ۸۷ ساله لزوما به عنوان اولویت درنظر گرفته نشود، زیرا ممکن است بگویند که او در سلامت کامل است و ما قرار نیست به او مسکن ارائه دهیم. استدلال ما این خواهد بود که او در سلامت کامل است، اما او ۸۷ ساله هم هست. او به وضوح آسیبپذیرتر از کسی است که ۳۸ سال دارد.»
«دن هالند»، از تیم خدمات موسسه بیخانمانی «ارتش نجات» میگوید 10 درصد از افرادی که در محل اقامت این خیریه زندگی میکنند، بالای ۵۵ سال سن دارند و تعداد زیادی از افراد در رده سنی بالاتر برای کمک به آنها مراجعه میکنند. او گفت: «در حال حاضر تعداد افرادی که وام مسکن خود را تسویه کرده و سقفی بالای سر دارند که متعلق به خودشان است، به اندازه گذشته نیست. افراد بسیار بیشتری اجارهنشین هستند و به کمکهزینه مسکنی نیازمندند که متوقف شده است. بنابراین پیشبینی چندان دشوار نیست، در نهایت آنها بیخانمان خواهند شد.»
یکی از این افراد «ریموند» ۶۳ ساله بود که پس از فروپاشی ازدواجش، هفت هفته در ماشینش میخوابید. او پیش از سکونت در یکی از مراکز «ارتش نجات» حداقل ۶ بار برای کمک به شورای محل مراجعه کرد و به او گفته شد که در اولویت قرار ندارد.
«ریموند» میگوید: «پاهایم وضع بدی داشتند، واقعا ورم میکردند چون در ماشین کوچکی میخوابیدم، بنابراین نمیتوانستم پاهایم را دراز کنم. روی صندلی میخوابیدم و بدنم کاملا به هم میریخت. نمیتوانستم درست غذا بخورم. هیچ سبزیجاتی نمیخوردم.»
«هالند» معتقد است که به زودی لازم میشود تا خدمات درمانی به فکر مراقبتهای تسکینی و مراقبتهای پایان عمر برای افراد بیخانمان باشد، چرا که تعداد فزایندهای از افراد در ماههای آخر عمر خود در محلهای اسکان ناپایدار زندگی میکنند. او گفت: «اگر بیخانمانی را تجربه میکنید و طبیعتا به پایان عمر خود نزدیک میشوید، یا به یک بیماری لاعلاج مبتلا شدهاید، کجا میروید؟ این یک مسئله بزرگ است که قطعا در شرف وقوع است.»
اخیرا تحقیقات موسسه «کرایسس» نشان داد که از هر پنج فرد مسن (17 درصد)، یک نفر میخواهد بازنشسته شود، اما به دلیل هزینههای مسکن نمیتواند. این درحالی است که تعداد افراد مسن در معرض بیخانمانی در انگلستان، در پنج سال گذشته بیش از 50 درصد افزایش یافته است.
کارشناسان معتقدند که این مشکل، با بحران مسکن عمیقا ریشهدار کشور تشدید شده است. بحران مسکن در بریتانیا منجربه خروج مالکیت خانه از دسترس مردم و اجبار آنها به اجاره خانه در سالهای پایانی عمرشان شده است که آنها را در معرض اخراج یا افزایش اجاره بها قرار میدهد.
«بن تومی»، مدیر اجرایی موسسه Generation Rent توضیح میدهد: «افزایش شدید اجارهها، مردم را برای دههها مجبور به اجارهنشینی کرده است. این مسئله افراد مسن را مجبور به زندگی در خانههایی کرده که برای نیازهایشان نامناسب است، به سلامتی آنها آسیب رسانده و برخی را به سمت بیخانمانی سوق داده است.»
«ادیت گومز موندا»، مستاجر ۶۱ ساله میگوید به شدت از آینده میترسد، زیرا در سالهای اخیر به دلیل فروش خانه توسط صاحبخانه و افزایش اجارهبها که دیگر نمیتوانست از عهده آن برآید، دو بار مجبور به نقل مکان شده است. او گفت: «از این نگرانم که ممکن است مجبور شوم هر سه یا چهار سال نقل مکان کنم و با افزایش سن، به نقطهای میرسم که همه چیز دشوارتر و خستهکنندهتر میشود. اکنون ۶۱ ساله هستم و به زودی مستمری خود را دریافت خواهم کرد، اما نمیدانم که آیا اجاره را پوشش میدهد یا خیر. من به اندازه کافی سالم هستم، اما تا چه مدت میتوانم به کار کردن ادامه دهم؟ این موضوع همیشه در ذهنم است. با افزایش اجاره بها، احساس میکنید که باید دائما نقل مکان کنید، واقعا نمیتوانید در یک جا ساکن شوید.»
«موندا» اضافه کرد که قبلا قادر به خرید خانه نبود و حالا هم خیلی دیر شده است. «من از خرید خانه دست کشیدم و به زندگیام ادامه دادم. حالا که خیلی پیر شدهام و نمیدانم چقدر میتوانم کار کنم، وامدهندهای پیدا نمیکنم. تنها گزینه دیگری که ممکن است، درخواست مسکن اجتماعی است، اما لیستهای انتظار خیلی طولانی هستند.»
دولت انگلیس هنوز استراتژی بلندمدت مسکن خود را که تا مارس سال آینده به تعویق افتاده، منتشر نکرده است، اما کارشناسان میگویند اولویت دادن به افراد مسن ضروری است. اکنون تعداد زیادی از مستاجران مسن با نگرانیهای واقعی در مورد محل زندگیشان، وارد دوران بازنشستگی میشوند.
